خود جمهوری اسلامی نیز با ادبیات خودش از ایجاد و حمایت از گروه‌های نیابتی سخن گفته است. این گروه‌ها چه کرده‌اند و کارنامه آنها چیست؟

از طرف دیگر، صدها هزار ایرانی به‌نوعی با خانواده کشته‌شدگان اعتراضات دهه‌های گذشته ارتباط دارند. من حتی کشته‌شدگان جنگ ایران و عراق را نیز، به‌دلیل ادامه جنگ پس از آزادسازی خرمشهر، نتیجه سیاست‌های جمهوری اسلامی می‌دانم.

بعد از همه اینها، مقام‌های جمهوری اسلامی همچنان تمرکز خود را روی غزه می‌گذارند. آیا آمریکا یا اسرائیل ممکن است ناقض حقوق بشر باشند؟ بله؛ اما مسئله ما ایران است. تمرکز ما باید بر کسانی باشد که در ایران هموطنان ما را کشته‌اند.

از سال ۱۳۸۸، زمانی که حتی میرحسین موسوی و جنبش سبز هنوز در چارچوب جمهوری اسلامی تعریف می‌شدند، شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» در خیابان شنیده می‌شد. این صدا سال‌ها سرکوب شده است. حالا پزشکیان به سازمان ملل می‌رود، بار دیگر درباره غزه سخن می‌گوید و هم‌زمان کشتار و سرکوب در داخل ایران را انکار یا تحریف می‌کند. این همان چیزی است که طبیعتا بسیاری از مخاطبان را خشمگین کرده است.

درباره واکنش مارکو روبیو نیز، من او را از سیاستمدارانی می‌دانم که جمهوری اسلامی را به‌خوبی می‌شناسند. او پیش‌تر درباره مذاکرات گفته بود یکی از مشکلات این است که مقام‌های جمهوری اسلامی به‌جای بحث دیپلماتیک، بحث را به حوزه الهیاتی می‌برند؛ یعنی به‌جای مذاکره، می‌خواهند طرف مقابل را هدایت ایدئولوژیک کنند.

نکته دوم در سخنان روبیو این بود که حکومتی که کارنامه‌اش با اتهامات گسترده نقض حقوق بشر گره خورده، نمی‌تواند به دیگران درباره حقوق بشر درس بدهد.

نکته آخر نیز مسئله اختیار مذاکره‌کنندگان است. تا زمانی که روشن نباشد طرف مذاکره چه میزان اختیار واقعی برای تصمیم‌گیری دارد، طبیعی است که مذاکرات با مشکل روبه‌رو شود. به نظر من، این نکات نشان می‌دهد روبیو ویژگی‌های ساختار جمهوری اسلامی و مشکلات مذاکره با آن را به‌خوبی شناخته است.