زمان تصمیمگیری در حال کوتاه شدن است
یدالله کریمی پور
فشار بر مسیرهای دریایی و تجارت خارجی، اوجگیری تحریمهای هوایی، فشار بر شبکه بانکی و مناسبات خارجی و احتمال تشدید محدودیت در مسیرهای زمینی، روزبهروز تابآوری جمهوری اسلامی را شکنندهتر میکند. کاخ سفید و متحدانش آشکارا در پی آن هستند که هزینه ارتباط ایران با جهان را افزایش دهند.
پروپاگاندا و رجزخوانیهای صداوسیما را بیمحل شوید. آنچه اکنون در نیویورک جریان دارد، تلاش تهران برای مدیریت همزمان فشارهای اقتصادی، محدودیتهای ارتباطی، تهدیدهای امنیتی و بنبست دیپلماتیک است؛ چهار فشاری که جمهوری اسلامی را در تنگنا قرار دادهاند.
مذاکره در جهت مرحلهای کردن توافقات، از جمله امنسازی هرمز در وهله نخست، نشان میدهد تهران در پی دستیابی به چارچوبی مشابه تفاهمنامه ۱۴ مادهای ازدسترفته با واشنگتن، این بار در قالب معاملهای فازبندی شده، است. به گمانم، این مسیری است که خواهناخواه تهران در آن گام خواهد گذاشت.
برای من مثل روز روشن است که سرنوشت این کشمکش هشتماهه، دستکم فعلا، نه در «تسلیم» است و نه در «جنگ بیپایان». آنچه تاکنون دیدهایم، تلاش تهران برای جبران ناکامی تفاهمنامه اسلامآباد و دستیابی به توافقی مشابه، این بار در قالب معاملهای فازی و با هدف ایجاد مجال تنفس برای هر دو طرف است.
اگر تصمیم استراتژیک بهموقع گرفته نشود، فشار اقتصادی و انزوای ارتباطی میتواند بهتدریج از «اهرم فشار خارجی» به «مسئله داخلی» تبدیل شود؛ آن هم بهگونهای که دیگر مدیریت آن به آسانی ممکن نباشد.
این شاید مهمترین نقطه این روزهای جمهوری اسلامی باشد: زمان تصمیمگیری از زمان شعار دادن کوتاهتر شده است.
