مهرداد خوانساری در نامهای خطاب به دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، خواستار ادامه تلاشهای دیپلماتیک برای پایان جنگ با ایران شده است. او پیشنهاد مطرحشده درباره تنگه هرمز و مذاکرات هستهای را آغازی برای گفتوگو میداند و از ترامپ میخواهد فرصت دستیابی به توافق را از دست ندهد. متن فارسی و انگلیسی نامه را در ادامه میخوانید
جناب آقای رئیسجمهور،
امروز، ۲۸ سپتامبر، هفت ماه از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران میگذرد. در ادامه مکاتبات پیشین خود، بر آن شدم تا توجه جنابعالی را به وخامت شرایط کنونی و، مهمتر از آن، به فرصت تاریخیای که همچنان برای پایان دادن به این بحران از طریق دیپلماسی وجود دارد، جلب کنم
قصد ندارم به بازگویی ملاحظاتی بپردازم که به آغاز این جنگ یا اهداف اعلام شده آن انجامید. آنچه مرا به نگارش این نامه وامیدارد، ضرورت مغتنم شمردن فرصتی است که همچنان برای جایگزین ساختن رویارویی با راه حلی پایدار و مبتنی بر دیپلماسی وجود دارد؛ فرصتی که اهمیت آن، با توجه به پیامدهای گسترده و فزاینده این منازعه برای منطقه و جامعه بینالمللی، بیش از هر زمان دیگری آشکار است.
گفتوگوهای اخیر و رایزنیهای محرمانه در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، زمینه ای برای امید محتاطانه پدید آورده است که شاید هنوز بتوان از مسیر مذاکره به راهحلی دست یافت؛ راهحلی که نهتنها به نگرانیهای مشروع طرفهای ذیربط رسیدگی کند، بلکه منافع جامعه بینالمللی را نیز تأمین و زمینه را برای ثباتی پایدارتر در منطقه فراهم سازد.
درگذشت رهبر جمهوری اسلامی ایران در آغاز جنگ، بیتردید چشمانداز سیاسی کشور را بهگونهای بنیادین دگرگون ساخته است. در چنین شرایطی، آن دسته از نیروها در ایران که بر این باورند امنیت و پایداری کشورشان در گرو دستیابی به ترتیبی قابل قبول درباره تنگه هرمز و حلوفصل مسئله هستهای از طریق مذاکره است، باید این فرصت را بیابند تا نشان دهند که دیپلماسی، برخلاف تقابل و تهدید، میتواند به نتایجی ملموس و پایدار منتهی شود.
تعامل سازنده و دوراندیشانه جنابعالی در این مقطع حساس میتواند به تقویت موضع کسانی یاری رساند که خواهان بازنگری اساسی در سیاست خارجی ایران و حرکت بهسوی تفاهمی مبتنی بر مذاکره و توافق هستند. در مقابل، از دست رفتن این فرصت ممکن است اعتبار و جایگاه طرفداران چنین تغییر مسیری را تضعیف کرده و در عوض، به تقویت آنانی بینجامد که ادامه خصومت دیرپای نزدیک به پنج دهه میان دو کشور را تنها گزینه پیش روی خود میدانند.
حمایت جنابعالی از یک راهحل دیپلماتیک همچنین میتواند مجال و امکان را از مخالفان گفتوگو، که بهجای تعامل سازنده بر ادبیات خصمانه و تهدید تکیه دارند، برای اخلال در روند پیشرفت سلب کند؛ نگرانیای که وزیر امور خارجه خود جنابعالی نیز اخیراً با درایت و نکته سنجی به آن اشاره کرده است.
در چنین بستری، پیشنهاد گزارششده وزیر امور خارجه ایران مبنی بر بازگشت تنگه هرمز به وضعیت عادی و ازسرگیری فعالیتهای متعارف در آن و، در نهایت، دستیابی به توافقی جامع درباره پرونده هستهای، شایسته توجهی دوباره، سنجیده و دوراندیشانه از سوی جنابعالی است؛ حتی اگر این پیشنهاد در مرحله کنونی مورد پذیرش شما قرار نگرفته باشد.
با توجه به مهارت شناختهشده جنابعالی در مذاکره و هنر دستیابی به توافق، اطمینان دارم که بهخوبی واقفید چنین ابتکارهایی را نباید لزوماً پیشنهادهایی نهایی و غیرقابل تغییر تلقی کرد، بلکه میتوان آنها را گامهای آغازین در مسیر دستیابی به تفاهمی گستردهتر و حیاتی دانست؛ توافقی تاریخی که تحقق آن میتواند به سود همه طرفهای ذیربط و جامعه بینالمللی باشد.
پس از سالها مذاکره مستقیم و غیرمستقیم، چارچوبهای اساسی چنین توافقی همچنان در دسترس است. آنچه اکنون بیش از هر چیز ضرورت دارد، اراده سیاسی، انعطاف پذیری متقابل و آمادگی طرفها، با یاری میانجیگران، برای برخوردی سازنده با نگرانیهای مشروع یکدیگر است. احترام متقابل و درک واقعبینانه از ملاحظات هر طرف میتواند راه را برای تفاهمی هموار سازد که دستیابی به آن، با وجود همه دشواریها، همچنان امکانپذیر است.
جناب آقای رئیسجمهور،
نباید اجازه داد که تداوم جنگ، رنج انسانی و دشواریهای اقتصادی، سرنوشت و آینده ایران را رقم بزند. هزینههای انسانی، اقتصادی و منطقهای این منازعه تاکنون سنگین و گسترده بوده است و ادامه آن، بیتردید بر دامنه این خسارات خواهد افزود. آنچه امروز فوریت دارد، پایان بخشیدن به این فصل پرهزینه از بحران و بنیان نهادن چارچوبی برای همزیستی مسالمتآمیز و روابطی مبتنی بر احترام متقابل است.
جنابعالی از اختیار، جایگاه و فرصتی برخوردارید که میتواند نقشی تعیینکننده در تحقق چنین چشماندازی ایفا کند. توافقی که با دوراندیشی و از طریق مذاکره حاصل شود، میتواند به نگرانیهای امنیتی ایالات متحده رسیدگی کند، زمینه را برای احیای اقتصادی ایران فراهم آورد، اعتماد کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را بازسازی کند، به ثباتی پایدارتر در خاورمیانه یاری رساند و گشایشی ضروری در بازارهای جهانی انرژی و اقتصاد بینالمللی پدید آورد.
از این رو، با احترام از جنابعالی درخواست میکنم این فرصت دیپلماتیک را مغتنم شمارید و ابتکار کنونی را نه نقطه پایان مذاکرات، بلکه آغازی برای تلاشی جدیتر در جهت دستیابی به توافقی جامع و تاریخی تلقی فرمائید.
با احترام،
مهرداد خوانساری
The Hon. Donald Trump
The President of the United States
The White House, Washington, DC 20500
28 September 2026
Dear Mr. President,
Today, 28 September, marks seven months since the commencement of the US-Israeli war against Iran. I am writing once again, in the spirit of my previous correspondence, not as an advocate of a regime I have opposed for 47 years, but as an Iranian deeply concerned about the security, well-being, and future prosperity of our people
I do not wish to revisit the considerations that led to the war or its stated objectives. My purpose is to urge you to seize the opportunity to replace confrontation with a lasting diplomatic settlement, particularly given the far-reaching consequences of this conflict for the region and the wider international community
Recent talks and private consultations surrounding the United Nations General Assembly offer grounds for cautious hope that a negotiated resolution may still be within reach, paving the way for an outcome that serves the interests of all parties and the international community
The passing of Iran's Supreme Leader at the outset of the war has fundamentally altered the country's political landscape. Those in Iran who believe that their country's security and prosperity require an acceptable arrangement on the Strait of Hormuz and a negotiated resolution of the nuclear question should be given the opportunity to demonstrate that diplomacy can deliver tangible results
Your constructive engagement at this juncture could strengthen those advocating a fundamental reassessment of Iran's foreign policy and a negotiated settlement. Conversely, failure to seize this opportunity risks discrediting those seeking a new direction and reinforcing those who favour the continuation of nearly five decades of hostility between our two countries
With your support for a diplomatic solution, those who oppose dialogue and rely instead on hostile rhetoric and threats could be deprived of the opportunity to obstruct progress--a concern your own Secretary of State has recently and perceptively highlighted
Against this background, the reported proposal by Iran's Foreign Minister to restore normal operations in the Strait of Hormuz and ultimately reach a comprehensive agreement on the nuclear file - something you have already rejected, nonetheless deserves your patient consideration. Given your widely recognised skills in deal-making, you will appreciate that these proposals represent merely the opening moves towards the broader, vital agreement that all concerned hope to achieve
After so many years of direct and indirect negotiations, the essential contours of such an agreement remain within reach, provided the parties, with the assistance of mediators, demonstrate the flexibility and mutual respect necessary to address each other's legitimate concerns
Mr. President, further fighting and economic hardship must not define Iran's future. The human, economic, and regional costs of this conflict are already immense. The urgent task is to bring this chapter to a close and establish a framework for peaceful coexistence
You possess both the authority and the opportunity to help achieve this. A carefully negotiated settlement could address American security concerns, enable Iran's economic recovery, restore confidence among the Arab states of the Persian Gulf, contribute to wider Middle Eastern stability, and provide much-needed relief to global energy markets and the international economy
I therefore respectfully urge you to seize this diplomatic opportunity and respond to the present initiative with the vision, courage, and statesmanship that this critical moment demands
Yours respectfully
Dr. Mehrdad Khonsari
ما با خودمان حرف میزنیم؟ دارکوب
ترس از آینده، فرامرز پارسا
