این که در کشتار اول حدود سه هزار نفر کشته شدند، و در کشتار دوم حدود هشتصد غیر نظامی کشته شدند و دویست و خرده ای نفر گروگان گرفته شدند، و در کشتار سوم طبق آمار حکومتی بیش از سه هزار غیر نظامی (و مطابق آمار غیر حکومتی چند ده هزار نفر) کشته شدند سخن از آمار و ارقام نیست؛ سخن از کیفیت وحشیگرانه این کشتارهاست که ما تا اسلام سیاسی هست، همچنان شاهد وقوع جنایت های مشابه خواهیم بود.

این نوع کشتار، بر اساس آموزه های بنیادین اسلام، نه تنها جایز بلکه واجب است و در متون اصلی اسلام و سیره ی پیامبر و امامان و نمونه های تاریخ صدر اسلام که الگوی لازم برای هر مسلمان آلوده به اسلام سیاسی را آموزش می دهد بدون کمترین شک و شبهه ای وجود دارد و تا زمانی که اسلام سیاسی فرصت عمل پیدا کند، وقوع جنایاتی با این کیفیت و درجه از سبعیت امکان پذیر است.

به ریشه های تاریخی برخورد مسلمانان با دشمنانی که کافر نامیده می شوند کاری نداریم. چیزی که مهم است این است که در حال حاضر این «جنگ» در زیر پوست زندگی به ظاهر عادی مردمان جهان وجود دارد و این کشتارها بروز بیرونی گاه و بیگاه این جنگ است.

با این وحشیگری حیوانی (که گاه از حدّ حیوانی نیز در می گذرد و ابعاد غیر قابل وصفی پیدا می کند) نمی توان با لطافت انسانی و رحمانیّت معنوی و دمکراسی خواهی برخورد کرد. اگر کفتاری به انسان حمله کند و بخواهد او را بدرد، با گفتار صلح جویانه نمی توان با او رفتار کرد.

این که عده ای چپ بیمار، که خواهان به آشوب کشیدن دنیا و به هم ریختن نظم جهان هستند دانسته و ندانسته به حمایت از این وحشیگری بر خاسته اند و با کلام و استدلال سعی در موجه جلوه دادن آن هستند، نباید مانع مبارزه و مقابله با این جنگ افروزان شود. لحظه ای تردید در این موضوع، به معنای کشته شدن انسان های بی گناه بیشتر خواهد بود. انتخاب ما صرفا میان بد و خوب نیست. اصل مبارزه ای ست که به ما تحمیل می شود و در این مبارزه باید به دنبال پیروزی بود نه گذران زندگی به هر شکل و صورتی که هست.