احمد وحدت خواه - ویژه خبرنامه گویا
روانشاد ناصر مطرقی استاد زبان و ادبیات عربی بود و همیشه گله داشت که برخی از روشنفکران چپ ایرانی به اشتباه مقام «رئیس جمهوری» را که یک شغل منتخب برای اداره امور کشور است «رئیس جمهور» می خوانند، که به معنای شخصی است که بر مردم آقایی و ریاست دارد، چون در عربی جمهور یعنی مردم.
بیسوادی برخی از روشنفکران جمهوریخواه ایرانی امروز نه در نداشتن سواد ادبی آنها، بلکه در نادانی سیاسی آنها از روند تحولات جاری جهانی و مهمتر از آن اوضاع اجتماعی و فرهنگی ایرانیان داخل و خارج کشور است.
در مضحکه فرستادن نامه ۷۰۰ تن از چنین «کنشگران و روشنفکران» به بنیاد «فردریش نویمان» که اهدای جایزه آزادی خود به شاهزاده رضاپهلوی به نیابت از سوی ملت ایران را پس بگیرد، ما شاهد چنین بلاهت سیاسی و دورافتداگی از واقعیات و خواسته های ملت ایران بوده ایم.
این جماعت که کیستی و هویت نداشته سیاسی خود را تنها از مخالفت با نیروهای پادشاهی خواه ایرانی می یابند، گمان برده بودند بنیادی که در یک دموکراسی غربی بر سابقه آزادی خواهی یک شاهزاده شرقی صحه می گذارد و او را از جانب ملت خود شایسته دریافت این جایزه می داند، گویا یک خوابارفروشی سر محل است که از صاحب آن بخواهند به یکی از همسایه های آنها برنج و روغن نفروشد تا او و خانواده اش از گرسنگی بمیرند!
فصل مشترک این افراد و گروهک ها هم در «جمهوری خواه» خواندن خودشان است.
به گفته شادروان مطرقی برگردیم، اگر این ۷۰۰ نفر مدعی هستند که گزینه مردم ایران برای فردای کشورشان می بایستی نظام جمهوری باشد، آیا حتی یک نفر از این جماعت می تواند تصویر یا صدای یکی از ده ها هزار جاویدنام کشورمان را که به دست رژیم تبهکار اسلامی در دی ماه سال گذشته قتل عام شدند نشان دهد که آنها در اعتراضاتشان فریاد جمهوری خواهی سر داده باشند؟
یا آنکه وابستگی های دینی و لنینی گوشهایشان را در شنیدن «رضا رضاپهلوی» از سوی عمدتا نسل جوان و آینده ایران در آن اعتراضات کر کرده است!
جمهوری خواهی عیب نیست و در فردای آزاد ایران هم می توان به تبلیغ و درخواست برای آن برخاست، مشکل از آنجا آغاز می شود که ترکیب کنونی جمهوریخواهان ایرانی و کینه ورزی آنها با نیروهای پادشاهی خواه بیشتر آنها را «جمهوری اسلامی خواهان» می سازد!
