سولماز ایکدر - ایران‌وایر - زنانی سیاه‌پوش با کفن، پرچم‌های سرخ «یالثارات خامنه‌ای» و پرچم حزب‌الله لبنان، ماه‌هاست در نقاط مختلف تهران تجمع می‌کنند؛ از مقابل خانه حسن روحانی و ساختمان قوه قضاییه تا مجلس و فرودگاه مهرآباد. خواسته اصلی آن‌ها انتقام‌گیری، مخالفت با مذاکره و محاکمه مقام‌هایی است که به باورشان از سیاست‌های علی خامنه‌ای فاصله گرفته‌اند.
این زنان که ابتدا با عنوان «بانوان کفن‌پوش مشهدی» به تهران آمدند، در تجمع‌های خود علیه حسن روحانی، محمدجواد ظریف و مسعود پزشکیان شعار داده و برخی مقام‌های جمهوری اسلامی را «خائن» و «نفوذی» خوانده‌اند. در تجمعی مقابل خانه روحانی شعار «مرگ بر سه مزدور سفیانی؛ خاتمی و ظریف و روحانی» سر داده شد. در فرودگاه مهرآباد نیز هنگام بازگشت پزشکیان از نیویورک، تجمع‌کنندگان شعار «ما مسئول بی‌غیرت نمی‌خواهیم» سر دادند و برای مقام‌های موسوم به «نفوذی» مرگ خواستند.
با وجود ادامه این تجمع‌ها، هویت سازمان‌دهندگان اصلی و منابع مالی سفر و اقامت چندماهه این زنان در تهران همچنان نامشخص است. فراخوان‌های آنان از طریق کانالی به نام «طوعه» در پیام‌رسان ایتا منتشر می‌شود و گروه‌هایی از استان‌های دیگر نیز به این جریان پیوسته‌اند. در فراخوان‌های اخیر، از برنامه‌هایی با عنوان «سه‌شنبه‌های خون‌خواهی و مطالبه‌گری» نام برده شده است.
نام برخی چهره‌های تندرو حکومت نیز با این تجمع‌ها گره خورده است. کامران غضنفری، نماینده مجلس، در چند تجمع زنان کفن‌پوش سخنرانی کرده و حسین الله‌کرم نیز تأیید کرده است که از حرکت آنان حمایت کرده و درباره حضورشان با افرادی در دفتر خامنه‌ای گفت‌وگو داشته است. با این حال، مشخص نیست چه افراد یا نهادهایی هزینه رفت‌وآمد و اقامت این زنان را تأمین می‌کنند.
یکی دیگر از چهره‌های شاخص این تجمع‌ها مهری طالبی دارستانی است؛ از مدافعان سرسخت حجاب اجباری که پیش‌تر با طرح جنجالی «کلینیک ترک بی‌حجابی» خبرساز شده بود. او پس از پیوستن به تجمع‌های زنان کفن‌پوش، به یکی از سخنرانان مخالف مذاکره و خواهان برخورد قضایی با مقام‌های جمهوری اسلامی تبدیل شده است. دارستانی پیش‌تر تهدید کرده بود: «اگر اتفاقی برای امام جامعه بیفتد اصحاب مذاکره را زنده نخواهیم گذاشت.»
حضور این زنان حتی برای برخی برگزارکنندگان مراسم حکومتی نیز دردسرساز شده است. به نوشته جماران، تحصن زنان کفن‌پوش در «رواق کشوردوست» تهران و شعارهای تند آنان علیه مسئولان، برنامه‌های این محل را مختل کرد و سرانجام به تعطیلی آن انجامید.
زنان کفن‌پوش همچنین در تجمع‌هایی مقابل وزارت امور خارجه، دیوان عالی کشور و مجلس، خواستار محاکمه و حتی اعدام برخی مقام‌های فعلی و سابق شده‌اند. با این حال، حضور خیابانی آنان همچنان ادامه دارد و برخورد قضایی مؤثری با این تجمع‌ها گزارش نشده است.
پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ مانده است: چه کسانی هزینه حضور طولانی‌مدت این زنان در تهران را می‌پردازند و چگونه گروهی که آشکارا خواستار مرگ و اعدام مخالفان سیاسی خود می‌شود، می‌تواند بدون برخورد جدی به فعالیت ادامه دهد؟
