مهدی خانبابا خوشبختانه در دهه های اخیر خیلی زود تر از دیگران به نقد افکار پیشین خود و همراهان پرداخت و انقلاب اسلامی را فاجعه خواند و به نوعی در نقد گذشته از پیشگامان آن دسته از کسانی شد که خورۀ پشیمانی به جانشان افتاده بود اما برخی از آنها جسارت (و شاید صداقت) علنی کردن و بلند بیان کردن صدای درون و اظهار درد بی درمان خود را نداشتند.

مهدی از آنها بود که راحت از آن نیمه تاریکتر زندگی سیاسی خود سخن می گفت و برخلاف خیلی های دیگر در پی جبران مافات بود که این هم از سلامت و صداقت وجودی و منش نیک او بر می خاست:

یک خاطره شخصی از او همیشه در من زنده می شود که ماجرای آن چنین بود:

یک روز درفرانکفورت پس از نشست عمومی کانون نویسندگان در تبعید در منزل او بودم که سخن از بیماری میگرن در میان آمد !

من گفتم خواهری دارم که به میگرن مبتلاست . مهدی فوراً گفت به تازگی داروی میگرن که بسیارتأثیر مثبت روی بیماران دارد در آلمان به بازار آمده و بانسخه پزشک می توان تهیه کرد و همان روز بدون نسخه از داروخانه ای که می شناخت برای من چند بسته از آن دارو که نسبتا بهای گرانی هم داشت گرفت و هنگامی که آماده بازگشت به پاریس بودم آنها را در ایستگاه قطار به من داد و هرچه اصرار کردم وجه آنرا از من نپذیرفت .

من هم دارو ها را از پاریس همراه با مسافری برای خواهرم به ایران فرستادم و از او خواستم که با مشورت پزشک اگر لازم بود از آن استفاده کند!

این خاطره برای من تصویر مردی مهربان و صمیمی را در گوشه ای از ذهنم ثبت کرد و تا امروز که خبر تأسفبار رفتنش را شنیدم این تصویر ذهنی را همراه بااحساس احترام به یاد می آورم و رفتننش با اظهار دریغ و تأثری صمیمانه را به خانواده عزیزش و به دوستان و دوستدارانش تسلیت می گویم!

یادش گرامی باد!

م.سحر

https://msahar.blogspot.com/