اما تأمین برق تنها مسئله نیست. همان‌طور که چند ماه پیش نوشتم، در پایگاه‌های زیرزمینی مدرن، شفت‌های بزرگ و مرتفع عمدتاً حذف شده یا به حداقل رسیده‌اند؛ با این حال، یک پایگاه بزرگ همچنان برای تهویه، فیلتراسیون و تبادل حرارت به ارتباطی محدود با محیط بیرون نیاز دارد.

ژنراتورهای بزرگ گرمای زیادی تولید می‌کنند که در محیط بسته زیرزمینی به مشکلی جدی تبدیل می‌شود. کنترل اکسیژن و رطوبت و جلوگیری از نفوذ آلاینده‌های شیمیایی، بیولوژیکی یا رادیواکتیو نیز از مسائل اساسی است. بنابراین سیستم برق، تهویه و مدیریت حرارتی باید به‌صورت یکپارچه کار کنند.

بسته به طراحی و امکانات، یک پایگاه زیرزمینی ممکن است بدون هیچ مجرای ارتباطی با هوای بیرون، از چند ساعت تا چند روز به فعالیت ادامه دهد؛ اما نمی‌تواند این وضعیت را برای مدتی نامحدود حفظ کند. بنابراین، قطع برق سراسری لزوماً پایگاه‌های موشکی را بلافاصله از کار نمی‌اندازد؛ این پایگاه‌ها تا زمانی که سوخت کافی برای ژنراتورها داشته باشند و سامانه‌های تهویه و دیگر تجهیزات حیاتی‌شان سالم بماند، می‌توانند به فعالیت ادامه دهند.

هنوز جزئیات روشن نیست، اما اگر حمله‌ای صورت بگیرد، ممکن است برای از کار انداختن پایگاه‌های موشکی، علاوه بر حملات مستقیم، زیرساخت‌های حیاتی مورد نیاز آن‌ها نیز هدف قرار گیرد.

***