یدالله کریمی‌پور
ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، شاید بزرگ‌ترین بازنده خارجی انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا باشد. امروز روزنامه تایمز به‌درستی به ناخشنودی مسکو از نتایج انتخابات اشاره کرد.
ترامپ برای پیشبرد مصالحه با پوتین، از پشتوانه جمهوری‌خواهان در سنا و کنگره برخوردار بود؛ ولی با تقویت موقعیت دموکرات‌ها، این پشتوانه سیاسی تضعیف شده است. دموکرات‌ها احتمالا برای افزایش کمک‌های نظامی و مالی به اوکراین و بازگرداندن یا تشدید برخی تحریم‌های روسیه فشار خواهند آورد.
البته سیاست خارجی آمریکا همچنان در اختیار گسترده رئیس‌جمهور است؛ ولی دست ترامپ برای معامله با مسکو دیگر به اندازه گذشته باز نیست.
شاید مهم‌ترین پیام این انتخابات برای کرملین این باشد: ترامپ همچنان در کاخ سفید است، ولی پشتوانه سیاسی او در واشنگتن دیگر همان پشتوانه دیروز نیست.
اما پیامدهای انتخابات برای سیاست خارجی ترامپ به رابطه با مسکو محدود نمی‌شود؛ در قبال جمهوری اسلامی نیز پرسش این است که واشنگتن چه مسیری را دنبال خواهد کرد.
حکایت همچنان باقی است
پرزیدنت ترامپ گفته است ایالات متحده فعلا برنامه فوری برای حمله به جمهوری اسلامی ندارد. این سخن می‌تواند درست باشد؛ ولی نبود برنامه فوری نظامی به معنای پایان ریشه‌های بحران نیست.
هنوز تکلیف رفت‌وآمد آزاد از تنگه هرمز، وضعیت برنامه هسته‌ای ایران، تحریم‌ها و فشارهای چندجانبه روشن نشده است. مسئله گروه‌های نیابتی، امنیت اسرائیل، توازن قوای منطقه‌ای و به‌ویژه بحران ارز و اقتصاد ایران نیز همچنان پابرجاست.
ممکن است شمارش معکوس حمله نظامی فعلا متوقف شده باشد، ولی خود درگیری نه. واشنگتن می‌تواند به‌جای عملیات نظامی گسترده، از محاصره، فشار اقتصادی و ابزارهای سیاسی استفاده کند. مذاکرات غیرمستقیم ادامه دارد و ترامپ مدعی است «تقریبا هر آنچه می‌خواهیم را داریم می‌گیریم»، ولی مسائل بنیادین حل‌نشده باقی مانده‌اند.
حکایت همچنان باقی است؛ تنها فصل بعد آن هنوز نوشته نشده است.
