بهنود از قدرت نوشت؛ جمهوری اسلامی بیرون قاب ماند
خبرنامه گویا ـ مسعود بهنود در متنی که رویداد۲۴ از روزنامه اطلاعات نقل کرده، تاریخ قدرت را از دریچه سرنوشت شاهان، نخست‌وزیران و وزیران کشته‌شده روایت می‌کند؛ روایتی که در آن امیرکبیر را از «شیفتگان و تشنگان قدرت» جدا می‌گذارد، اما امیرعباس هویدا را در شمار چهره‌های «بی‌کفایت» قرار می‌دهد.
بهنود در آغاز، خاطره ورود خود به روزنامه‌نگاری را بازگو می‌کند: در اوایل دهه چهل، پس از حضور هواداران روح‌الله خمینی در خیابان‌ها، مشاهداتش را به روزنامه اطلاعات رساند و انتشار همان گزارش، آغاز کار مطبوعاتی‌اش شد.
او سپس با این عبارت که «تاریخ را آنها می‌سازند که برای قدرت، از جان می‌گذرند»، به سراغ چنگیز، تیمور، ناپلئون و هیتلر می‌رود و از پیوند قدرت‌طلبی، خشونت و سقوط می‌نویسد. بهنود زندان‌ها، شکنجه‌گاه‌ها و اردوگاه‌ها را نیز بخش‌هایی از همین «ماجرای مهارناپذیر قدرت» می‌خواند.
ادعای بی‌طرفی، همراه با حکم خدمت و خیانت
بخش اصلی نوشته، توضیح بهنود درباره کتابی است که سرگذشت ۲۱ چهره کشته‌شده در فاصله قتل قائم‌مقام فراهانی تا اعدام امیرعباس هویدا را در بر می‌گیرد. او تأکید می‌کند که انتخاب این افراد بر اساس «عملکرد مثبت یا منفی» یا «خدمت یا خیانت» نبوده است.
با این حال، روایتش از داوری‌های صریح خالی نیست: امیرکبیر را چهره‌ای استثنایی معرفی می‌کند، از کاردانی تیمورتاش و نصرت‌الدوله می‌نویسد و هویدا را «بی‌کفایت» می‌خواند. او همچنین مدعی می‌شود هویدا حتی بیتی شعر فارسی از بر نداشت؛ ادعایی که در متن نقل‌شده، مستندی برای آن ارائه نمی‌کند.
هویدا؛ پایان سلطنت، آغاز دادگاه انقلاب
بهنود درباره پایان زندگی هویدا می‌نویسد که پس از پایان سلطنت، «به حکم دادگاه انقلاب تیرباران شد». اما این اشاره کوتاه، پرسش درباره ماهیت آن دادگاه، حق دفاع متهم و مسئولیت حاکمان تازه را بی‌پاسخ می‌گذارد.
محدوده زمانی کتاب، انتخاب نویسنده است؛ با این حال، وقتی موضوع از شرح یک دوره تاریخی فراتر می‌رود و به نقد قدرت، زندان و شکنجه می‌رسد، پرسش امروز نیز مطرح می‌شود: چرا در متنی منتشرشده در روزنامه اطلاعات، نقد قدرت با پایان سلطنت متوقف می‌شود و قدرت برآمده از انقلاب بیرون قاب می‌ماند؟
