حملات پهپادی نزدیک سواحل رومانی، نگرانی از گسترش جنگ را افزایش داده است؛ رویارویی‌هایی که می‌توانند بدون اعلام جنگ مستقیم، کشورهای بیشتری را درگیر کنند
خبرنامه گویا - حملات پهپادی به کشتی‌های تجاری در نزدیکی کانال سولینا در دریای سیاه، جنگ را به آب‌های یک کشور عضو ناتو کشانده است. مقام‌های رومانی می‌گویند دو کشتی شامگاه شنبه ۲۳ آبان در آب‌های این کشور هدف قرار گرفتند و آتش گرفتند؛ خدمه آتش را مهار کردند و تلفات انسانی گزارش نشد.
در تازه‌ترین گزارش رویترز، شمار کشتی‌های هدف‌گرفته‌شده نزدیک سولینا در حملات شنبه به سه فروند رسیده است؛ یک کشتی باری دیگر نیز جمعه‌شب آسیب دیده بود. کانال سولینا، دانوب را به دریای سیاه متصل می‌کند و یکی از مسیرهای صادرات اوکراین است.
رومانی در پی هشدارهای پهپادی جنگنده‌های اف۱۶ را به پرواز درآورده و خواستار افزایش گشت‌های شناسایی متحدان عضو ناتو و دریافت تجهیزات مقابله با پهپاد شده است.
با این حال، مقام‌های رومانی هنوز عامل حملات اخیر را مشخص نکرده‌اند. بخارست این حوادث را پیامد جنگ روسیه علیه اوکراین می‌داند و مسکو هدف‌گرفتن کشورهای همسایه اوکراین با پهپاد را رد کرده است.
همزمان در تهران، محمدباقر قالیباف روز یکشنبه ۲۴ آبان گفت جمهوری اسلامی در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نخواهد ماند و پذیرش شروط هفت‌گانه تهران را راه توافق با آمریکا دانست. او همچنین تهدید کرد که در صورت اقدام نظامی تازه واشینگتن، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی محدوده نبرد را تعیین خواهند کرد.
حمله به کشتیرانی همراه با ابهام درباره عامل آن، یادآور الگویی است که با شیوه فشار سپاه مقایسه می‌شود: تحمیل هزینه و گسترش ناامنی، بدون پذیرش روشن مسئولیت یا ورود رسمی به جنگی تمام‌عیار.
وقتی کشتی‌ها در آب‌های ناتو هدف قرار می‌گیرند، اما مسئولیت حملات روشن نمی‌شود، مرز میان «مهار جنگ» و عادت‌کردن به گسترش آن کجاست؟
