
اگرچه اهلِ سیاست نه ، مردِ فرهنگم
خوشم که آینه ای بی غُبار و بی زنگم
هزار زخمِ زبان خورده ام ز بی وطنان
که دل سپُردهٔ ایران ، بنام یا ننگم
به روی شانه سری دارم و فرونارم
بر اهلِ رنگ ، که چون روحِ عشق بی رنگم
همین بس است مرا جانِ پاک کز ره مهر
میانِ معرکه با آز و کینه در جنگم
چه بیم وباک ، اگرم در جهانِ بی فریاد
نبود جز غمِ عشقِ وطن فراچنگم؟
ازین هیاهوی ناهمدلی ، چه شکوه ؟که خوش
به لُطفِ نغمهٔ وجدانِ خود همآهنگم!
ز رنجِ هجر و غمِ دوری از دیارِ عزیز
خوشم که مِهر نمُردهَ ست در دلِ تنگم
اگرچه هست زهجرانِ یار چون سعدی
*«ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگم»
«سحر»، غزل نسراید مگر به شوق وطن
همین مرا بس، اگر نغمه ایست در چنگم!
* مصر از سعدی ست
م. سحر
پاریس ۱۷/۱۱/۲۰۲۶

ابرقدرتی؟! در ویرانههای قدرت، کوروش کلهر

















