فريبا داوودی مهاجر در گفتگو با ادوارنيوز: بدون حق دفاع محکوم به ۴ سال حبس شده ام

ادوارنيوز: فريبا داوودی مهاجر عضو شورای سياستگذاری سازمان دانش آموختگان، فعال حقوق زنان و روزنامه نگار به دنبال صدور حکم سنگين دادگاه انقلاب عليه وی مصاحبه ای با ادوارنيوز انجم داده است که در پی می خوانيد:

ادوارنيوز: نظر شما درباره حکمی که هفته گذشته برای شما صادر شد چيست؟

صدور حکم در شرايطی که وکيل من آقای دکتر شريف در روز تشکيل دادگاه تقاضای استمهال کرده بودند بسيار عجيب بود و در حالی که حتی پرونده برای مطالعه و دفاع در اختيار ايشان گذاشته نشده بود . بعبارتی اين روش صدور حکم شايد يک حکم از پيش تعيين شده را به ذهن متبادر می کند. در واقع بنده بدون دفاع محکوم به ۴ سال زندان شدم.

ادوارنيوز: آيا شما در روزهای بازپرسی که از قرار به کرات تشکيل شد اتهام اقدام عليه امنيت ملی را پذيرفتيد؟

به هيچ وجه. چرا که تلاش و فعاليت در جهت رفع تبعيض عليه زنان که اقدام عليه امنيت ملی تلقی نمی شود . زمانی هم که بازپرس شعبه ۶ دادگاه انقلاب قاضی متين راسخ اين اتهام را به من تفهيم کرد من هم خنده ام گرفت و هم متاسف شدم و به ايشان گفتم متاسفم که مجبورم امروز با رسانه ها گفتگو کنم و بگويم که فعاليت برای حقوق زن آن هم کاملا مسالمت آميز ، طبق قانون اساسی و با روشهای مدنی جرم تلقی می شود. دنيا و مجامع حقوق بشر بين المللی با شنيدن اين اتهام خنده شان می گيرد و متعجب می شوند. در دنيا بی سابقه است که عده ای خواستار رفع تبعيض عليه زنان باشد و حکومت بگويد اين درخواست پايه های نظام را سست می کند. سوال اساسی اينجاست که آيا نظام طرفدار اين تبعيض است؟ طرفدار حقوق نابرابر است و مشخص کنيد اصولا چه رابطه ای بين حقوق زنان و پايه های نظام وجود دارد.

اين که ما بخواهيم زنها تحت خشونت قرار نگيرند. بتوانند به حقوق برابر دست يابند. از فرصتهای برابر اجتماعی بهره مند شوند، مخالفت با نظام است. اما ضارب سعيد حجاريان که آزاد به ريش اين ملت می خندد و قاتلان محفلی کرمان که آدم های معمولی را با تحليل شخصی خود می کشند و تبرئه می شوند و قاتلان زنجيره ای نويسندگان که معلوم نيست چرا هيچکدام اعدام نمی شوند و اکنون کجا هستند و يا آدمهايی که بی مجوز جلوی سفارتخانه پرچم کشورهای خارجی را بر پشت حيوانان می بندندو مواد آتش زا به ديوارهای سفارتخانه ها پرتاب می کنند و هيچکدام حتی متهم به اقدام عليه امنيت ملی نمی شوند و رنگ بازجويی و دادگاه و قاضی را نمی بيننند اما صحبت از ديه و شهادت برابر برای زنان جرم تلقی می شود. رانت خواران و مفسدين اقتصادی که هر روز دولت مهرورز وعده برخورد با آنان را می دهد در پناه ارتباطات خاص در امنيت کامل بسر برده و به ملت می خندند. اما زنان را به بهانه دريافت پول برای فعاليتهای آموزشی و پژوهشی به ارتباط با بيگانه متهم کرده و مستحق زندان می دانند.

ادوارنيوز: اخيرا وزير اطلاعات سخنانی را در خصوص جنبش زنان و دانشجويی بيان کرده اند نظر شما در اين خصوص چيست؟

ارتباط با بيگانه و جاسوسی و براندازی مصاديقی دارد و هم ارتباطات، ابزار و منابع و روش می خواهد و مهمتر از همه اطلاعات خاص می خواهد که هيچکدام ار اينها شامل فعالان زن نمی شود زنان به چه اطلاعات سری دسترسی دارند؟ در چه نهاد و يا ارگانی مشغول بکارند که بخواهند از آن نهاد اطلاعاتی را بدست آورده و به بيگانه بدهند. اگر می خواهيد اين افراد را بيابيد بايد ارگانهای تحت کنترل خودتان را مراقبت کنيد.

اگر ما می خواهيم زنان به قدرت سياسی دست پيدا کنند ،سطح اشتغال زنان و مديريتهای ارشد زنان ارتقا پيدا کند و درباره آن مقاله می نويسيم و يا در کارگاههای آموزشی شرکت می کنيم عامل بيگانه هستيم. آيا اين استدلالها خنده دار نيست؟ اين چه وضعی است که در قرن ۲۱ دولت بجای پاسخگويی با اتهام زنی فرافکنی کند و مطالبات مردم را نه تنها ناديده بگيرد بلکه جرم تلقی کند.

اينکه جناب وزير اجرای پروژه های آموزشی،تحقيقاتی و پژوهشی که با همکاری سازمان های بين المللی انجام ميشود را دليل بر ارتباط با بيگانه تلقی می کنند هم نمی تواند دليل صحيحی باشد. کارگاههايی که برای آموزش روزنامه نگاری اجتماعی و حقوق شهروندی برگزار می شود چه در داخل و يا خارج در همه دنيا عرف است . سازمانهای غير دولتی بين المللی در آفريقا اسيا و کشورهای مختلف پروژه های بشردوستانه اجرا می کنند و تنها جمهوری اسلامی است که فکر می کند اجرای اين برنامه ها يعنی انقلاب مخملين. مسئولان نظام که هرروز شعار قدرت و اقتدار نظام را سر می دهند چگونه معتقدند که اين قبيل فعاليتها و يا جمع آوری امضا برای اصلاح قوانين مربوط به زنان اقتدار نظام را زير سوال می برد؟

حالا به فرض که من و چند نفر ديگر هم بازداشت شديم و به زندان رفتيم اما آيا حرکت روبه رشد زنان و مطالبات زنان بخصوص دختران جوان متوقف می شود؟ اين قطعا خيال درستی نيست.

به هرحال زنان نسبت به سلامت فعاليت خود و مطالباتشان اطمينان کامل دارند و مسير خود را ولوآنکه با مشکلات ، تهديدها ، تهمتها و تکفيرهای مختلفی همراه باشد ادامه خواهند داد.

ادوارنيوز: شما بدليل برگزاری يک تجمع به زندان محکوم شديد، برخورد نيروی انتظامی را با اين قبيل تجمعات چگونه ارزيابی می کنيد؟

من فکر نمی کنم افرادی که در چنين موقعيتهايی تصميم می گيرند و يا مشاوره می دهند، اين تصميمات را با توجه به شرايط روز ، جمع بندی مناسب از مطالبات مطرح شده،عواقب و تبعات و حتی مصلحت واقعی نظام انجام بدهند.

در همه دنيا پليس سعی می کند امنيت تجمعات مسالمت آميز را فراهم و محيط را از تنش دور کند نه اينکه خود تنش ايجاد کند. در همه دنيا به فعالان حقوق بشری که کار و فعاليت داوطلبانه می کنند با احترا م نگريسته می شود و شرکتها و کمپانی ها را مجبور می کنند تا درصدی از درآمد خود را به سازمانهای غيردولتی بدهند. اما در کشور ما پليس با چوب و چماق به جان زنان می افتد من هم در دانشگاه تهران و هم در پارک دانشجو مضروب شدم و آثار ضرب وشتم تا مدتها وجود داشت. اگر برخورد پليس صحيح بود ما با چنين هياهويی روبرو نبوديم.

ادوارنيوز: شما اتهام تبليغ عليه نظام را داشته ايد و احتمالا بدليل گفتگوهای شما با بعضی رسانه های خارجی است. علت گفتگوی شما با اين رسانه ها چيست؟

اولين و آخرين دليل اين است که در داخل رسانه و تريبونی نداريم که راجع به عقايد مان صحبت کنيم. يادرمواردی که به ما اتهام می زنند امکان پاسخگويی داشته باشيم.

رسانه های داخلی که از انتشار اخبار زنان هراس دارند سايتهای زنان و سايتهای خبری مستقل هم که فيلتر می شوند. و امکان دسترسی به سايتهای خبری تقريبا غير ممکن شده است. بنابراين چه تريبونی برای اطلاع رسانی برای ما باقی می ماند؟ بخصوص که لزوما مصاحبه با يک رسانه به معنای پذيرفتن عقايد و آرا آن رسانه نيست. حتی بسياری از خبرنگاران حرفه ای در يک روزنامه کار می کنند ولی لزوما عضو حزب يا ارگانی که آن روزنامه را منتشر می کند نيستند.

بنابراين نمی توانند مصاحبه های مارا تبليغ عليه نظام تلقی کنند. که البته من از اين مورد اتهامی تبرئه شده ام . اول انقلاب آيت الله خمينی با بی بی سی مصاحبه می کرد و يا در نوفل لوشاتو با بسياری از رسانه های خارجی گفتگو کرد و يا بسياری از شخصيتهای نظام با اين رسانه ها گفتگو کرده و می کنند.

ادوارنيوز: سخن آخر شما چيست؟

من فکر می کنم بزرگترين مشکل جامعه ما فقدان اعتماد است. اينکه همه به يکديگر با بی اعتمادی و توهم توطئه نگاه می کنند. اگر ما همه ياد بگيريم با يکديگر با محبت رفتار کنيم و به هم اعتماد داشته باشيم . مخالف را نه تنها تحمل کنيم بلکه حرف يکديگر را بشنويم و حقوق متقابل را رعايت کنيم . مدارا و تساهل نسبت به هم داشته باشيم .آزادی و حق انتخاب مردم را به رسميت بشناسيم و حوزه حصوص مردم را واقعا خصوص تلقی کنيم قطعا بسياری از مشکلات جامعه حل خواهد شد . تحمل نشاندهنده ظرفيت يک نظام و حکومت است. يک نظام کم تحمل نشان می دهد که ظرفيت لازم را برای تامين خواسته هاتی آحاد ملت ندارد. نظام مقتدر و قدرتمند نظامی است که مشروعيت خود را از کنار پيوند دولت-ملت ايجاد کند.