 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
تاييد حکم اعدام يکی و حبس دو تن ديگر از فعالين اجتماعی ِ کردستان، تصويب لايحه تکان دهنده (حمايت از خانواده!!)، احضارها، بازداشت ها، سرکوب ها و تحديدهای گوناگون در حوزه های مختلف اجتماعی، فرهنگی و سياسی در کنار رشد فزاينده فقر اقتصادی، گسترش سطح و افزايش نرخ تورم، خطر بروز جنگ و پيش از آن تهديد به تحريم های گسترده تر از سوی دول و نهادهای بين المللی، همه و همه شاکله بخشی از واقعيت تلخ و خطرناک کنونی ايران است. تصوير شومی که در آغاز قرن بيست و يکم، رشد نوميدی و ياس را به اپيدمی جامعه تبديل کرده است.
نقش ساختار و سيستم ِ(نه به مفهوم مصطلح در علم مديريت) سياسی موجود در ايران از يک سو و سياست های جهانی از ديگر سوی، در اين تصوير شوم مشهود و مسلم است، اما درک واقعيت استبداد سياسی در ايران و تاثير قدرتمند اين واقعيت بر موقعيت کنونی در مقايسه با ساير ساختارهای سياسی، يکبار ديگر برجستگی نقش استبداد را در محاسبات ما از وضعيت خود نمايان کرده است.
شدت يافتن سرکوب های سياسی و صدور حکم اعدام برای فعالان اجتماعی – سياسی، تنگ کردن امکان مناسبات اجتماعی و گسترش تبعيض های انسانی – اجتماعی به حکم قوانين موضوعه، استقبال از جنگ و بهره گيری از بحران های ناشی از مسئله هسته ای در جهت تثبيت پايه های تئوريک خشونت بی رمز دولتی،در کنار ديگر واقعيت های اجتماعی،سياسی و اقتصادی، اکتفا به محکوميت رسمی و تبليغی را از سوی نيروها و گروه های سياسی و اجتماعی، غير قابل پذيرش نموده است.
مفهومی کردن ِ کنش های سياسی و ارتباطی، نيز توسعه نارضايتی عمومی تا سطح آگاهی سياسی – اجتماعی (که بزرگترين هراس هر ساختار سياسی استبدادی است)، در فراشد از وضع موجود، اصل مهمی است که به ضرورت عينی کنونی تبديل شده است. به چالش کشيدن تحليل های سياسی دولتی حول سياست های هسته ای رژيم و ديپلماسی شديدا بومرنگ مربوط به آن، همچنان افشای ماهيت ملی گرايانه کردن ِ ذهن عمومی به نفع منافع سياسی رژيم در کنار مفهومی کردن پيام های تبعی ِ محدوديت های اجتماعی مورد اشاره برای عموم مردم، از سوی فعالين اجتماعی – سياسی، از اهم ضرورت های آنی کنونی است.
در چنين شرايطی است که بيش از هر زمان،هر عملی سياسی است و هر سياستی عينی است، چنانکه نه به جنگ در شرايط کنونی، بيش و پيش از هشدار انسانی به نيروهای امپرياليستی و خارجی، نه به گردن کشی ها و مردم ستيزی های ساختار سياسی داخلی است.(موضع ما در هر زمينه ایُ در تقابل با ساختار قرار می گيرد)بر اين اساس:
"چپ دموکرات" خواهان اجماع گسترده نيروها و فعالين سياسی – اجتماعی در جهت مقابله با انحطاط و اضمحلال عرصه عمومی و بروز فاجعه ای انسانی – اجتماعی ِ ناشی از بی تدبيری های سياسی دولتمردان امروز ايران بوده،در اين راه گام خود را پيش می نهد.
چپ دموکرات
پنجشنبه: ۳ تيرماه ۸۷
۲۵ جولای ۲۰۰۸
