آقای فرهاد رهبر دانشگاه پادگان نيست، محمد ملکی

رسانه‌ها گفتند و نوشتند که آقای رهبر رئيس انتصابی دانشگاه تهران با موافقت مقامات بالای حکومت خواب‌های جديدی برای دانشگاه ديده‌اند و آن اين‌که پس از پذيرش جنسی دانشجويان و بومی‌سازی جنسيتی و احضار مرتب دانشجويان به حراست و دادگاه‌ها و باز نشسته نمودن جمعی از استادان فرهيخته و انجام آن‌چه به‌فکر عليلشان می‌رسيد حال برای تسلط بر دانشگاه‌ها می‌خواهند لباس يک شکل (uniform) تن دانشجويان کنند که در خيابان و کوچه و برزن آن‌ها مشخص باشند تا بتوان به آسودگی هر بلايی سر آن‌ها آورد. به‌ويژه مجبور کردن دانشجويان دختر به رفتن زير حجاب برتر! تا آن‌ها را باز هم در پوشش، محدود و محدودتر نمايند.

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

همه‌ی اين اعمال از آن‌جا ناشی می‌شود که جمعی از سرسپردگان رژيم به‌نام شورای عالی انقلاب فرهنگی هر روز مقرراتی برای محدود کردن دانشگاهيان وضع می‌کنند با اين اميد که سنگر تسخير ناپذير دانشگاه را زير سلطه در آوردند غافل از اين که تجربه ۳۰ ساله نشان داده دانشگاه سنگر آزادی است و اين سنگر را دانشگاهيان و مردم با گوشت و پوست خود حفظ می‌کنند همان‌گونه که تاکنون کرده‌اند.

شورايی که نام انقلاب فرهنگی بر خود نهاده می‌پندارد با اين تشبثات خواهد توانست دانشگاه‌ها را زير سلطه حکومت بگيرد. يک روز فردی را که جز کمی اطلاعات حوزوی دانش ديگری ندارد (شيخ عباس عميد زنجانی) را در رأس دانشگاه تهران می‌‌گذارد با اين اميد که نفوذ حوزه را بر دانشگاه گسترش دهد و اين مکان مقدس را به ابواب جمعی حوزه تبديل نمايد و پس از ناکامی در اين امر فردی امنيتی را به مسؤوليت دانشگاه می‌گمارد با اين پندار که دانشگاه را محيطی امنيتی سازد و امروز سخن از پادگانی کردن دانشگاه می‌زند، همراهِ شعارهای نخ‌نما شده که دانشجويان ايميل بزنند که آيا موافق اينکار هستند يا نه و چند روز ديگر به دروغ بگويند اکثريت دانشجويان با اين امر موافقند.

آقای فرهاد رهبر
پيش از شما بسياری کوشيده‌اند مشکل دانشگاه را برای حکومت‌های استبدادی حل کنند اما ناموفق بوده‌اند، شما هم مطمئن باشيد در اين برنامه‌های مسخره شکست خواهيد خورد و دانشگاه "سنگر آزادی" باقی خواهد ماند.

من به‌عنوان اولين رئيس دانشگاه تهران پس از پيروزی انقلاب از آقای رهبر می‌خواهم در مورد دانشگاه تهران و مبارزات دانشگاهيان عليه حکومت‌های استبدادی و نقشی که در تحولات سياسی کشور داشته‌اند مطالعه کنند تا متوجه شوند که با دم شير بازی می‌کنند و دانشگاه جايی نيست که تسليم کسانی چون رؤسای انتصابی دانشگاه‌ها گردد و مطمئن باشند که برنامه‌هايی چون نصب دوربين در خوابگاهها و دستگاه‌های کنترل کننده جلوی درب‌های ورودی دانشگاه تهران و اعمال محدود کننده ديگر جز راديکال کردن بيش از پيش دانشجويان کار ديگری انجام نمی‌دهد. تا آن‌جا که دانشجو خطاب به حاکميت فرياد می‌زند "ما همه اهل جنگيم، به جنگ تا بجنگيم" و يقيناً شما در اين جنگ شکست خواهيد خورد. دانشگاه‌ها بيدی نيستند که از بادهايی چون فرهاد رهبر بلرزند.

در اهتراز باد پرچم آزادی در سنگر دانشگاه‌ها

دکتر محمد ملکی
۱۳ آبان ۸۷
روز دانش آموز