خبرنامه گویا - این یادداشت را با تلخی می‌نویسیم؛ زیرا واقعیتی را بازتاب می‌دهد که برای بسیاری از ما دردناک اما انکارناپذیر است. بخش قابل‌توجهی از ایرانیان و منتقد جمهوری اسلامی، طی سال‌های اخیر در کنار جریان‌های موسوم به «حامی فلسطین» در غرب ایستادند، با این باور که همبستگی جهانی و عدالت‌خواهی مرز نمی‌شناسد. امروز اما همان جمعیت‌هایی که دیروز خیابان‌ها را با شعار آزادی پر می‌کردند، در برابر سرکوب و کشتار مردم ایران سکوت اختیار کرده‌اند. این سکوت، نه‌تنها خیانتی به مبارزه مردم ایران، بلکه هشداری جدی درباره خطای جایگزین‌کردن هم‌پیمانی ایدئولوژیک به‌جای اصول جهان‌شمول آزادی، کرامت انسانی و حق زندگی است.

اسکای نیوز استرالیا - سال‌هاست که شعار «فری پالستاین» به فریاد غالبِ فعالان "لیبرال" در غرب تبدیل شده است؛ شعاری که خیابان‌ها، دانشگاه‌ها و پل‌ها را در استرالیا، اروپا و آمریکا تسخیر کرد و به‌عنوان «مسئله اخلاقی بزرگ عصر ما» معرفی شد. اما اکنون که مردم ایران جان خود را برای آزادی از یکی از سرکوبگرترین رژیم‌های جهان به خطر انداخته‌اند، همان صداها به شکلی معنادار خاموش شده‌اند.

این فعالان برخی با نیت خیر و بسیاری با تعصب ایدئولوژیک سال‌ها به خیابان‌ها ریخته اند، بی‌آنکه توضیح روشنی بدهند که در صورت تداوم یا تقویت حاکمیت گروه‌ تروریستی حماس در غزه، چه آینده‌ای در انتظار مردم آن خواهد بود.

از کشتار هزاران معترض در خیابان‌ها طی روزهای گذشته، اکنون روند اعدام‌های رسمی در ایران آغاز خواهد شد:

سکوت هالیوود، گرتا تونبرگ، سازمان ملل، رسانه‌های غربی و دیگر مدعیان دفاع از حقوق بشر، همچنان ادامه دارد.

اما امروز، در برابر یک خیزش واقعی و وجودی برای آزادی در داخل ایران، همان فعالان غایب‌اند. انقلابی اسلامی که در داخل ایران مشروعیت خود را نزد مردم از دست داده، در عوض در میدان‌های فرهنگی غرب امتیاز می‌گیرد؛ جایی که پرچم‌های جمهوری اسلامی و تصاویر آیت‌الله‌ها در تجمعات «حامی غزه» به نمایش گذاشته می‌شود.

بی‌تفاوتی عمومی نسبت به مبارزه شجاعانه مردم ایران را نمی‌توان چیزی جز خشم گزینشی نامید. این وضعیت حاصل ائتلاف نامقدس میان چپ رادیکال و اسلام‌گرایی است؛ ائتلافی که نه‌تنها چشم بر سرکوب می‌بندد، بلکه در مواردی به عادی‌سازی یهودستیزی نیز انجامیده است.