تبریک عرض می کنم. تبریک به آخوندها که از یک گرداب تاریخی دیگر جان سالم به در بردند، و حالا در مرحله ی بعد که مرحله ی به دَرَک واصل شدن خامنه ای ست باید منتظر شویم ببینیم آیا نه بر اندازی به دست مردم، بلکه فروپاشی درونی در حکومت نکبت صورت می گیرد و فشارهای تحجر و تورم و فقر اندکی از روی مردم بر داشته می شود یا نه، که می گویند در بیابان یک لنگه کفش پاره پوره و روسری سر نکردن هم غنیمتی ست.

تبریک می گویم به مخالفان پهلوی که دستکم آن ها به هدف شان رسیدند و وسط این همه مصیبت و این همه خون به زمین ریخته شده لااقل این ها می توانند خوشحال باشند که شاهزاده بر سر کار نیامد و فاشیسم پهلوی در ایران حاکم نشد! حالا هم یک سوژه ی عالی برای در هم کوبیدن شاهزاده پیدا شد و آن این که از این به بعد بگوییم پهلوی باعث کشته شدن بیش از ۱۲ هزار ایرانی شد و کاسه کوزه را سر او بشکنیم!

مردم ایران که آدم نیستند کسی بخواهد دل ش برای کشته شدن و قتل عامل شدن آن ها بسوزد. تعداد کشته که از هزار عبور کند، آدم تبدیل می شود به عدد و عدد به درد درج در تاریخ و دفتر اموات و مُردگان می خورد. من اینجا گهگاه بر سر قبر آزادی خواهان کشته شده به دست نازی ها می روم. چیز خاصی نیست. قبرهای مرتبی که گاهی مسوولان قبرستان روی آن ها چند شاخه گل می گذارند.

باز دم آلمان های امروزی گرم که روی قبر یک سرباز شوروی که در جنگ دوم برای آزاد کردن برلین از چنگال هیتلری ها جنگید و کشته شد حلقه ی گل قشنگی می گذارند و قدرشناسی شان را از به قول ماها «متجاوز بیگانه» نشان می دهند که اگر روس ها و انگلیس ها و فرانسوی ها و امریکایی ها نبودند الان یادگار یادگار هیتلر در رایشتاگ داشت برای شان سخنرانی می کرد و از خدمات پدر بزرگ آلمان دوست اش هیتلر خان خودمان برای جوان های امروز آلمانی تعریف می کرد.

یک تبریک جانانه هم می گویم به استقلال خواهان ایرانی که وقتی شنیدند ممکن است امریکا به جمهوری اسلامی حمله کند یا در دوازده روزی که اسراییل به جمهوری اسلامی عملا حمله کرد داشتند پس می افتادند که ای وای! استقلال ایران بر باد رفت و خاک ایران توسط بیگانگان لگد مال شد.