تاریخ آیینه‌ایست که در آن نه تنها چهره دوستان بلکه نقاب تزویر مدعیان نیز به وضوح دیده می‌شود

آری تاریخ این دیار کهن

کتابی است آکنده از فرازهای بلندِ انسانیت و فرودهای تلخِ غیره انسانی. در ورق‌های درخشانِ این تقویم، نامِ پادشاهی می‌درخشد که در هیاهوی جنونِ نازی‌ها، آغوشِ میهن را برای نجاتِ مظلومانِ فراری از کوره‌های آدم سوزی اروپا گشود؛ همان پادشاهی که به اشارتی از سوی فرزانگانِ ، «دکتر ولف» و هزاران جانِ پناهنده را از دهانِ مرگ ربود و به نامِ «ایرانی»، هویتی دوباره بخشید. اما افسوس که امروز، در کورانِ انقلابِ ملی ایران، پاسخِ آن کرامتِ بی‌کران، با سکه‌ای از جنسِ غدر و خیانت داده می‌شود.

​در آن لحظاتِ سرنوشت‌ساز که فریادِ آزادی‌خواهیِ ملت در کوچه‌های تهران طنین‌انداز بود و دژهای استبداد در آستانه‌ی فروپاشی قرار داشت، پیامی از آن سوی اقیانوس‌ها، همچون شوکرانی در کامِ امیدِ مردمان ریخته شد. پرزیدنت ترامپ با پیامی که بویِ «یاری» می‌داد اما طعمِ «تله» داشت، از ملتی که با دستِ خالی در برابرِ بارانِ گلوله ایستاده بودند، خواست تا در جای خود بمانند که «کمک در راه است». این پیام، چه یک «تبانیِ شوم» باشد و چه یک «بی‌مسئولیتیِ نابخشودنی»، ترمزِ حرکتی شد که می‌رفت تا کارِ استبداد را یکسره کند.

​مردمِ خوش‌باور و نجیب، به اعتبارِ ادعاهای دموکراسی، در خیابان‌ها درنگ کردند؛ اما به جایِ فرشتگانِ نجات، کامیونت‌های مرگ از راه رسیدند. سوارانِ مسلحِ نیابتی که از مرزهای شرقی گسیل شده بودند، نه برای حمایت، که برای قصابیِ آرزوهای یک ملت آمدند. آنجا که باید دستِ یاری دراز می‌شد، شلیکِ بی‌امان آغاز شد و خونِ جوانانِ وطن چنان در جوی‌ها روان گشت که گویی رودخانه‌ای از لعل در قلبِ پایتخت به جریان افتاده است.