نه این که این انکار باعث آزادی و کاهش مجازات او شود ولی این انکار باعث خواهد شد تا قضات جمهوری نکبت نتوانند به راحتی مجرم را مجرم بنامند و او را به اشد مجازات محکوم کنند. بنابراین اصل کلی برای فرار از مجازات سنگین «انکار مطلق» است.

در مواردی مانند زنا یا شُرب خَمر ما در گذشته گزارش هایی دریافت کرده ایم که فرد ساده اندیش (که مثلا زنی روستایی بوده یا مردی که تصوری از مجازات شُرب خمر نداشته) بعد از وعده های مسوولان قضایی یا شکنجه گران و ماموران انتظامی اقرار ساده به انجام عمل زنا یا شُرب خمر کرده اند و بلافاصله به شدیدترین مجازات محکوم شده اند که اگر اقرار نمی کردند قطعا از مجازات معاف می شدند.

در موارد سیاسی موضوع اما فرق می کند و نظر اولیه ی «کارشناس» یا همان شکنجه گر نسبت به متهم هر چه باشد، مثلا تصور کند که او خرابکار است، حتی اگر صد مدرک «علیه» این اتهام در اختیار دادگاه قرار داده شود باز قاضی او را محکوم خواهد کرد بدون هیچ برو برگردی. در موارد سیاسی حکم اولیه و حکم نهایی را شخص «کارشناس» صادر می کند نه قاضی پرونده.

اکنون سردسته ی خونخواران حکومت، سردار رادان با وعده ی تخفیف جرم از بچه هایی که در تظاهرات بوده اند با «لبخند و رافت اسلامی» می خواهد تا خود را طی سه روز به مقامات ذی ربط معرفی کنند.

اظهارات احمدرضا رادان در حالی است که بنا بر گزارش‌ها هزاران نفر از معترضان در نتیجه شلیک نیروهای فراجا کشته، مجروح و نابینا شده‌اند.

این روش کثیف را ما در دهه ی ۶۰ به چشم خود دیده ایم که غیر از حداکثر مجازات با فجایعی مثل لو دادن دوست و فامیل و همکار و غیره و معرفی آن ها همراه بوده که شاید بدتر از مجازات اعدام برای خود فرد باشد.

در رسمی ترین مورد اعدام فاضل خداداد چهره ی مشهور اقتصادی که متهم به اختلاس مشهور ۱۲۳ میلیارد تومان بود است که انواع و اقسام گارانتی ها و تضمین ها از اشخاص معتبر حکومتی مثل رفیق دوست ها و غیره را داشت که اعدام نشود و به خاطر تسلیم خود و اقرار بلافاصله اعدام شد و خداداد از شدت بهت و حیرت در لحظه ی قرائت حکم با دو دست بر سر خود زد.

از جوانان تقاضا می کنم اولا فکر تسلیم و رافت اسلامی را هر چند بار بزرگی از درون شان بر داشته می شود و ناچار به مخفی کاری نخواهند بود، و اضطراب شان کاهش پیدا خواهد کرد، کلا از سرشان بیرون کنند، و تا جایی که می توانند حتی در موارد صد در صد مشخص و با مدرک، موضوع را انکار کنند و در هر مرحله ای بگویند که من نکردم و این من نیستم «شاید» بتوانند از مجازات سنگین در بروند ولی اگر مجازات شدند ناراحت نشوند چون چه اعتراف و اقرار می کردند چه نمی کردند «قطعا» همین مجازات نصیب شان می شد.