خبرنامه گویا - الاهه بقراط، روزنامهنگار شناختهشدهٔ ایرانی و سردبیر کیهان لندن، در نخستین سالگرد جراحیاش برای درمان سرطان لوزالمعده، در شبکهٔ اجتماعی ایکس از روزهای بستری، شش ماه شیمیدرمانی و حال امروزش نوشت. متن کامل نوشتهٔ او را در ادامه میخوانید
برخورد نزدیک از نوعی دیگر...
امروز۲۰ نوامبر یکسال میشه که بعدِ یکماه بستری بخاطر سرطان پانکراس، بخشی از لوزالمعده و کیسه صفرا و روده اثنی عشر و غدد لنفاوی اطراف به همراه یک غده بدخیم جراحی شد و بعد از هفت ساعت با پنج دراناژ و یک سوند معده، که خیلی خیلی نفرتانگیزه، به مراقبتای ویژه منتقل شدم.
رایجترین دلیل این نوع سرطان، سیگار و الکله! ولی من نه هیچوقت لب به سیگار زدم و نه الکلی که در عمرم خوردم یک گیلاس میشه! اونم به اصرار: امتحان کن، خوشمزهاس! و برای من هیچوقت خوشمزه نبود
خیلی چیزاس که نباید دنبال دلیلشون بود! اینم یکی از اونا!
در مراقبتای ویژه که بیماران در هپروت بین مرگ و زندگی هستن، با صدای نوحه بیدار شدم و گیج: مگه کجام؟! نگو بیمار بغلی یک پیرمرد لبنانیه! ای بابا، از دست اینا فرار کردم؛ اینجام هستن! دکترا و پرستارا هم هیچی نمیگن! تازه، یک پرستار گفت: چه قشنگ! تو دلم گفتم: ابله!
دو ماه بیمارستان؛ بعد شش ماه شیمیدرمانی که در شبانهروز ۲۰ ساعتش رو یا خواب یا بیحال افتاده بودم.
البته اول که دکترا گفتند «چیزی» در پانکراس دیده میشه، نمیخواستم عمل کنم چون فکر کردم اگر اون "چیز" خیلی بد باشه، رنج بعدش، اونم در حالی که بیشترین سالهای عمر سپری شده، به خودم و اطرافیان تحمیل میشه.
اما هم زندگی، هم دست و پنجه نرم کردن با اون "چیز"، منو به شرطی به اتاق عمل کشوند که در صورت وخیم بودن، نه دکترا و نه خانواده نخوان منو نگه دارن چون برای کسی که زمانی کوهنورد بود، در پنجاه سالگی در ماراتن شرکت میکرد، تا قبل از بیماری هفتگی والیبال بازی میکرد و کم مریض میشد، «ناتوانی جسمی» بدتر از همه چیزه.
راستش جسمم رو خیلی دستِ بالا و عمل و شیمیدرمانی رو خیلی دستِ کم گرفتم. اما منو طوری از پا انداختن که روحم با جسمم غریبه شد. انگار مال یکی دیگهاس!
بجز طنز تلخ «نوحه»، یه تجربه بامزه اینکه در دوران شیمیدرمانی مثل روزهای بارداری که آدم از بعضی چیزا بدش میاد، منم از موبایل و سوشال مدیا بدم میومد! و اگر گاهی میبایست پیامی رو ببینم، یا حرف بزنم، حالم بهم میخورد و بعدش تلفن رو مینداختم یک گوشه تا نبینمش
حالا؟
حالا چیزی هستم که دیگه مثل قبل نیست، و با اینهمه، "خوبم"
بزرگترین تأسفم اینه که درست همون روزا مردم دوباره به خیابونا اومدن و خارج کشور پر تظاهرات شد و من نتونستم باهاشون باشم
الان هم با عشق اونایی که برای آزادی کشته شدند، برای شماها آرزوی تندرستی دارم و برای بدخواهان و تنگنظران و مدعیانِ زشتگفتار و کژرفتارِ سیاسی، عقل سلیم و قدرتِ تشخیص
***
خانم الاهه بقراط برای ما در خبرنامه گویا چهرهای آشنا و گرامی است. پیوند دیرینهٔ گویا و کیهان لندن، که بقراط سالها از چهرههای شاخص تحریریهٔ آن بوده، به این یادداشت معنایی ویژه میدهد. در نوشتهٔ او دربارهٔ روزهای دشوار درمان نیز همان صراحت و طنزی پیداست که خوانندگانش از نوشتههای او میشناسند. خبرنامه گویا از شنیدن خبر بهتر شدن حال این همکار دیرین خوشحال است و برای او بهبودی هرچه زودتر و تندرستی پایدار آرزو میکند.
برخورد نزدیک از نوعی دیگر... امروز۲۰ نوامبر یکسال میشه که بعدِ یکماه بستری بخاطر سرطان پانکراس، بخشی از لوزالمعده و کیسه صفرا و روده اثنی عشر و غدد لنفاوی اطراف به همراه یک غده بدخیم جراحی شد و بعد از هفت ساعت با پنج دراناژ و یک سوند معده، که خیلی خیلی نفرتانگیزه، به مراقبتای ویژه منتقل شدم. رایجترین دلیل این نوع سرطان، سیگار و الکله! ولی من نه هیچوقت لب به سیگار زدم و نه الکلی که در عمرم خوردم یک گیلاس میشه! اونم به اصرار: امتحان کن، خوشمزهاس! و برای من هیچوقت خوشمزه نبود😁 خیلی چیزاس که نباید دنبال دلیلشون بود! اینم یکی از اونا! در مراقبتای ویژه که بیماران در هپروت بین مرگ و زندگی هستن، با صدای نوحه بیدار شدم و گیج: مگه کجام؟! نگو بیمار بغلی یک پیرمرد لبنانیه! ای بابا، از دست اینا فرار کردم؛ اینجام هستن! دکترا و پرستارا هم هیچی نمیگن! تازه، یک پرستار گفت: چه قشنگ! تو دلم گفتم: ابله! دو ماه بیمارستان؛ بعد شش ماه شیمیدرمانی که در شبانهروز ۲۰ ساعتش رو یا خواب یا بیحال افتاده بودم. البته اول که دکترا گفتند «چیزی» در پانکراس دیده میشه، نمیخواستم عمل کنم چون فکر کردم اگر اون "چیز" خیلی بد باشه، رنج بعدش، اونم در حالی که بیشترین سالهای عمر سپری شده، به خودم و اطرافیان تحمیل میشه. اما هم زندگی، هم دست و پنجه نرم کردن با اون "چیز"، منو به شرطی به اتاق عمل کشوند که در صورت وخیم بودن، نه دکترا و نه خانواده نخوان منو نگه دارن چون برای کسی که زمانی کوهنورد بود، در پنجاه سالگی در ماراتن شرکت میکرد، تا قبل از بیماری هفتگی والیبال بازی میکرد و کم مریض میشد، «ناتوانی جسمی» بدتر از همه چیزه. راستش جسمم رو خیلی دستِ بالا و عمل و شیمیدرمانی رو خیلی دستِ کم گرفتم. اما منو طوری از پا انداختن که روحم با جسمم غریبه شد. انگار مال یکی دیگهاس! بجز طنز تلخ «نوحه»، یه تجربه بامزه اینکه در دوران شیمیدرمانی مثل روزهای بارداری که آدم از بعضی چیزا بدش میاد، منم از موبایل و سوشال مدیا بدم میومد! و اگر گاهی میبایست پیامی رو ببینم، یا حرف بزنم، حالم بهم میخورد و بعدش تلفن رو مینداختم یک گوشه تا نبینمش😁 حالا؟ حالا چیزی هستم که دیگه مثل قبل نیست، و با اینهمه، "خوبم"😁 بزرگترین تأسفم اینه که درست همون روزا مردم دوباره به خیابونا اومدن و خارج کشور پر تظاهرات شد و من نتونستم باهاشون باشم😔 الان هم با عشق اونایی که برای آزادی کشته شدند، برای شماها آرزوی تندرستی دارم و برای بدخواهان و تنگنظران و مدعیانِ زشتگفتار و کژرفتارِ سیاسی، عقل سلیم و قدرتِ تشخیص 🥀🦁🌞
-- Elahe Boghrat الاهه بقراط (@ElaheBoghrat) November 20, 2026
***

کار، کارِ موساد است!

















