من وارد تمام جزئیات نمی‌شوم، چون نمی‌خواهم بعد از ۲۱ ساعت مذاکره در خلوت، حالا در ملأ عام مذاکره کنم. اما واقعیت ساده این است که ما نیاز داریم یک تعهد قاطع ببینیم که آن‌ها به دنبال سلاح هسته‌ای نخواهند بود و به دنبال ابزارهایی نخواهند رفت که به آن‌ها اجازه دهد به سرعت به سلاح هسته‌ای دست یابند. این هدف اصلی رییس‌جمهوری ایالات متحده است و این همان چیزی است که ما سعی کردیم از طریق این مذاکرات به دست آوریم. باز هم می‌گویم، برنامه هسته‌ای آن‌ها به شکلی که بود -- یعنی تأسیسات غنی‌سازی که قبلاً داشتند -- نابود شده است. اما پرسش ساده این است: آیا ما یک تعهد بنیادی در اراده ایرانی‌ها برای عدم توسعه سلاح هسته‌ای می‌بینیم؟ نه فقط برای الآن، نه فقط برای دو سال دیگر، بلکه برای بلندمدت. ما هنوز چنین چیزی ندیده‌ایم. امیدواریم که ببینیم.

ما درباره تمام آن مسائل صحبت کردیم و فراتر از آن، درباره موضوعات متعدد دیگری هم بحث شد. قطعاً آن موارد مطرح شدند، اما باز هم می‌گویم، ما نتوانستیم به شرایطی برسیم که در آن ایرانی‌ها حاضر به پذیرش شروط ما باشند. من فکر می‌کنم ما کاملاً منعطف بودیم و بسیار با آن‌ها راه آمدیم. رئیس‌جمهور به ما گفت: «باید با حسن نیت به اینجا بیایید و بیشترین تلاش خود را برای رسیدن به توافق به کار ببندید.» ما این کار را انجام دادیم، اما متأسفانه نتوانستیم هیچ پیشرفتی حاصل کنیم.

بدیهی است که ما به‌طور مداوم با رئیس‌جمهور در تماس بودیم. نمی‌دانم دقیقاً چند بار، شاید نیم‌دوجین یا یک دوجین بار در طول این ۲۱ ساعت با او صحبت کردیم. همچنین مشخصاً با دریاسالار کوپر، با پیت (هگست)، مارکو (روبیو) و کل تیم امنیت ملی صحبت کردیم. چندین بار با اسکات بسنت هم گفتگو داشتیم. ببینید، ما مدام با تیم در ارتباط بودیم چون با حسن نیت مذاکره می‌کردیم. و ما از اینجا می‌رویم، اما با یک پیشنهاد بسیار ساده از اینجا می‌رویم؛ تفاهم‌نامه‌ای که «آخرین و بهترین پیشنهاد» ماست. باید ببینیم آیا ایرانی‌ها آن را می‌پذیرند یا خیر.»