​این تصور که واشینگتن در قالب توافق‌های مقطعی یا نیم‌بند از اهداف کلان خود برای مدیریت جهان و تامین امنیت مطلق متحدان استراتژیکش عقب‌نشینی می‌کند، با منطق قدرت در کاخ سفید سازگار نیست. هرگونه پیشروی به سوی توافق تنها زمانی به ثبات پایدار منجر می‌شود که از سطح یک آتش‌بس موقت فراتر رفته و به تغییر در الگوهای رفتاری منجر شود.

​تا زمانی که در مرکز تصمیم‌گیری‌های راهبردی تهران، شعار نابودی اسرائیل، دشمنی مزمن با ایالات متحده و شرق‌گرایی بدون توازن جایگزین نشود، سخن گفتن از رشد اقتصادی بی‌وقفه و ارتقای رفاه ملی، با واقعیت‌های عینی فاصله خواهد داشت. توسعه ملی نیازمند جذب سرمایه، انتقال تکنولوژی و ثبات پیش‌بینی‌پذیر است که همگی این موارد در گرو حل‌وفصل تضادهای بنیادین با نظام جهانی و پذیرش قواعد بازی در خاورمیانه جدید است. به عبارت دیگر، ایران برای حفظ قدرت ملی خود در دنیای پس از ۲۰۲۶، ناگزیر از انتخابی میان استمرار الگوی مقاومت پرهزینه یا گذار به الگوی توسعه ملی بر پایه تعامل راهبردی خواهد بود.

​کوتاه آن که زمان برای مانورهای تاکتیکی به پایان رسیده و نظام بین‌الملل، ایران را به سمتی کشانده داده است که باید بین هویت ایدئولوژیک و کارکرد اقتصادی، یکی را به نفع دیگری تعدیل کند.
#یدالله_کریمی_پور