می‌توان نام اقدام اخیر را «عملیات گذر حماسی» گذاشت؛ یک ماموریت ترکیبی دریایی و هوایی در چارچوب دفاع از خود که با همراهی نفتکش‌ها آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز را بازمی‌گرداند و همزمان پیامدهای ویرانگر نقض آتش‌بس را برای تهران روشن می‌کند.

ذخایر نفتی ایران چه در یک روز تمام شود چه در در یک ماه، جمهوری اسلامی دیگر قادر به صادرات نفت (شریان حیاتی اقتصادی‌اش)، محصولات پتروشیمی، فولاد یا هر کالای دیگری نیست، آن هم در سطحی که بتواند این رژیم را سرپا نگه دارد، بانک‌ها را تامین مالی کند و حقوق کارکنان را بپردازد.

ارزش پول ملی ایران در وضعیت سقوط آزاد قرار دارد، تورم و قیمت‌ها سر به فلک کشیده، ذخایر رو به اتمام است و انبارها در شرف تخلیه؛ در این میان، مسیرهای دور زدن تحریم‌ها، که تکیه‌گاه همیشگی رژیم بوده، به محض آشکار شدن به‌سرعت مسدود می‌شوند.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، از عبارت «عملیات خشم اقتصادی» استفاده کرده و آن را فراتر از یک محاصره دریایی صرف تعریف کرده است. به همه وزارتخانه‌ها و نهادهای دولت آمریکا دستور داده شده که جنگ اقتصادی علیه سپاه پاسداران را در اولویت قرار دهند و جامعه اطلاعاتی اکنون با تمرکزی بی‌سابقه بر این هدف متمرکز است.

هر حساب بانکی و حتی کیف پول رمزارزی جمهوری اسلامی در حال مسدود شدن است. ردپاها و مسیرهای دور زدن تحریم‌ها بیش از پیش شناسایی و پی‌گیری می‌شوند و تماس‌هایی با بالاترین سطوح دولت‌های خارجی برقرار شده تا هشدار داده شود که اگر اقدام فوری انجام نشود اقدامات اجرایی سخت‌گیرانه‌ای در راه خواهد بود، از بغداد و اسلام‌آباد گرفته تا پکن.

در چنین شرایطی هیچ تردیدی وجود ندارد که رژیم حاکم بر ایران در مسیر فروپاشی قرار دارد. با این حال، فرماندهان سپاه با تداوم قطعی اینترنت و کنترل جریان اطلاعات، به «جنگ شناختی» متوسل شده‌اند تا درک دیگران را از این واقعیت مخدوش کنند؛ آنها به دنبال آن‌اند تخمین زمان باقی‌مانده از عمر حکومتشان را برای همگان دشوار کنند.

با اینکه «عملیات خشم حماسی» تهدیدهای هسته‌ای، موشکی و پهپادی ایران علیه آمریکا را سال‌ها عقب انداخته، آمریکایی‌ها خواهان کاهش قیمت‌ها هستند و این به آن معناست که ترامپ نمی‌تواند اجازه دهد بقایای یک رژیم حامی تروریسم، اقتصاد جهانی را گروگان بگیرد و همین موضوع «گذر حماسی» را به گامی ضروری بدل می‌کند.

در حوزه انرژی داخلی هر راه ممکن برای تسریع توسعه و نوسازی پالایشگاه‌ها در ایالات متحده باید در اولویت فوری قرار گیرد و در سطح بین‌المللی، هر پروژه نفتی جدیدی که شرکت‌های آمریکایی تاکنون خواهان اجرای آن بوده‌اند، باید از حمایت کامل دولت برخوردار شود.

در خلیج فارس، آمریکا باید با عربستان سعودی و امارات متحده عربی همکاری کند تا کنسرسیوم جدیدی از خطوط لوله زمینی را تشکیل دهد؛ طرحی که با انتقال نفت، گاز و پتروشیمی از مسیرهای زمینی در جهت‌های مختلف (از جمله از طریق اسرائیل به اروپا)، تهدید بلندمدت تهران در تنگه هرمز را خنثی کند.

در نهایت، اگر نیروهای دریایی و هوایی ایالات متحده ــ و ترجیحا متحدانش ــ بتوانند ضمن تداوم «عملیات خشم اقتصادی»، مسیر باریکی را برای خروج محدود نفتکش‌ها از خلیج فارس پاک‌سازی و محافظت کنند، آنگاه «آیت‌الله کاغذی» در وضعیت کیش‌ومات قرار خواهد گرفت.

در این صورت با کاهش قیمت نفت و تنگ‌تر شدن حلقه محاصره، رژیم حاکم بر ایران یا ناچار خواهد شد امتیازهای هسته‌ای مورد نظر ترامپ را واگذار کند، یا فروپاشی آن شتاب خواهد گرفت.

برگرفته از نیویورک پست