حمید آصفی
توصیه حسین شریعتمداری برای قطع کابلهای اینترنت در کف خلیج فارس را نمیتوان جدا از موضعگیری او درباره شکستن محاصره دریایی ایران تحلیل کرد. این دو پیشنهاد اجزای یک زنجیره واحد از فشار و تهدید هستند: اعزام نفتکشها برای عبور از محاصره آمریکا، تهدید تأسیسات نفتی کشورهای عربی متحد آمریکا در صورت ممانعت از عبور آنها و سپس هدف گرفتن زیرساختهای ارتباطی برای گسترش دامنه بحران. شریعتمداری عملاً از تبدیل یک محاصره دریایی به رویارویی چندلایه با زیرساختهای اقتصادی و ارتباطی منطقه دفاع میکند.
در این چارچوب، نفتکشها نقطه آغاز فشارند و کابلهای اینترنت یکی از ابزارهای تشدید آن. منطق پیشنهادی او چنین است: اگر آمریکا مانع عبور نفتکشهای ایرانی شود، باید هزینه این ممانعت را به زیرساختهای حیاتی منطقه و حتی شبکه ارتباطی بینالمللی منتقل کرد. تهدید مسیر بابالمندب و استفاده از ظرفیت نیروهای حوثی نیز در همین چارچوب مطرح میشود؛ یعنی گسترش جغرافیای بحران از خلیج فارس به مسیرهای دیگر تجارت جهانی.
اما میان هدف اعلامشده، یعنی شکستن محاصره و بازگرداندن امکان صادرات نفت، و ابزار پیشنهادی او تناقضی جدی وجود دارد. قطع کابلهای اینترنت نه نفتکشها را از محاصره عبور میدهد، نه درآمد نفتی ایران را بازمیگرداند و نه قدرت چانهزنی تهران را افزایش میدهد. این اقدام میتواند ارتباطات اقتصادی و تجاری کشورهای منطقه را مختل کند، به اقتصاد خود ایران نیز آسیب بزند و دولتهای همسایه را به همکاری امنیتی نزدیکتر با آمریکا سوق دهد.
شریعتمداری از کابلهای فیبر نوری بهعنوان اهرمی برای مختل کردن اینترنت جهان یاد میکند، اما این ادعا اغراقآمیز است. کابلهای خلیج فارس برای ارتباطات منطقه اهمیت دارند، ولی شبکه جهانی اینترنت به مسیرهای متعدد دریایی و زمینی متکی است. آسیب به این کابلها میتواند اختلال جدی در ارتباطات برخی کشورهای منطقه ایجاد کند، اما اینترنت جهان را از کار نمیاندازد. بنابراین، حاصل چنین تهدیدی نه فلج کردن آمریکا، بلکه به خطر انداختن ارتباطات غیرنظامی و تحمیل هزینه به زندگی میلیونها انسان است.
بازدارندگی با گروگان گرفتن ارتباطات مردم تفاوت دارد. اگر هدف، شکستن محاصره و بازگرداندن امکان فروش نفت است، چرا باید زیرساختهایی را تهدید کرد که هیچ نقشی در محاصره دریایی ندارند؟ این پرسش، ضعف محاسبهای را نشان میدهد که هر ابزار آسیبپذیر منطقه را به سلاحی برای فشار تبدیل میکند. تهدید زیرساختهای ارتباطی و انرژی، بهجای باز کردن راه صادرات ایران، میتواند دامنه بحران را گسترش دهد و کشورهای بیشتری را در برابر تهران قرار دهد.
این تهدید از منظر حقوق بینالملل نیز بیمسئولیت است. زیرساختهای ارتباطی غیرنظامی را نمیتوان صرفاً به دلیل قرار گرفتن در یک منطقه راهبردی به هدف نظامی تبدیل کرد. حمله عمدی به آنها، بهویژه اگر به غیرنظامیان آسیب برساند، میتواند پیامدهای حقوقی و سیاسی سنگینی برای کشور داشته باشد.
نکته مهمتر جایگاه سیاسی گوینده است. حسین شریعتمداری صرفاً یک نویسنده یا روزنامهنگار بیرون از ساختار قدرت نیست؛ او مدیرمسئول روزنامه کیهان و نماینده رهبر جمهوری اسلامی در این روزنامه است. ازاینرو، فراخوان او برای هدف گرفتن زیرساختهای ارتباطی را نمیتوان صرفاً یک هیجان قلمی دانست. چنین مواضعی به عادیسازی گسترش میدان تقابل و تهدید امنیت عمومی کمک میکند.
کشوری که برای فروش نفت به راه خروج نیاز دارد، با تهدید قطع اینترنت و تخریب زیرساختهای منطقه، راههای ارتباطی و اقتصادی بازگشت خود به جهان را هم تهدید میکند. محاصره دریایی با تخریب زیرساختهای منطقه شکسته نمیشود. راه خروج، کاهش تنش، دیپلماسی و بازگرداندن امکان تجارت است؛ نه تبدیل نفتکش، کابل اینترنت و امنیت میلیونها انسان به ابزار یک قمار نظامی.
شریعتمداری باید به یک پرسش پاسخ دهد: اگر این تهدیدها به درگیری گستردهتر منجر شوند، چه چیزی نصیب مردم ایران خواهد شد؟ درآمد نفتی بیشتر، امنیت پایدار و اقتصاد نجاتیافته، یا بحرانی بزرگتر که هزینه آن را جامعه ایران و نسلهای آینده باید بپردازند؟
این نسخه شکستن محاصره نیست؛ گسترش محاصره زندگی مردم ایران و منطقه است.






![one21].jpg](https://news.gooya.com/2026/11/21/one21%5D.jpg)












