تا زمانی که رضا پهلوی مطرح نبود، احزاب چپ با هم درگیر بودند و جهت خاصی و برنامه ای نبود و هر از گاهی سخنرانی می گذاشتند و اشخاصی دعوت می شدند ولی بازتابش وسیع نبود، در عین‌حال صداقت هم داشتند ولی با هم درگیر بودند و جمهوری اسلامی روزبروز فربه تر می شد و اپوزیسیون در تونلی خودخواسته خواب مانده بود!

تا اینکه رضا پهلوی را در ایران صدا زدند و در خارج توانست با برنامه ریزی خودش را متحول و مسیر مبارزه اش را به روز کند، تازه احزاب چپ و مجاهدین هوشیار شدند، آره نیرویی بالنده با برنامه ای مدون و مردم هم در ایران او را صدا می زنند، تمام مبارزه شان شد برعلیه رضا پهلوی و القابی مانند فاشیست و مستبد و اشکال گرفتن از هوادارانش او را مورد حمله قرار دادند، بله در تظاهرات پادشاهی مشروطه خواهان بعضی هواداران متعصب و ساده دل شعارهایی تند و مرگ محور می دهند که باعث جدایی ست! ولی این شعارها را بپای رضا پهلوی می گذارند و صحنه های غم انگیزی ایجاد می شود که انسان را به حیرت می اندازد! با مرده باد و زنده باد هیچ معضلی حل نخواهد شد، چرا بجای وصل روزبروز منفصل تر می شویم. یا اینکه فکر می‌کنند با نبودن رضا پهلوی مسائل حل می شود، کجای کار اشتباه است؟

بهتر نیست، تمام نیروهای اپوزیسیون دوباره نقشه راهی برای خودشان طرح بریزند و هر کس با عقاید و برنامه اش سعی کند به هم نزدیک شوند!

رضا پهلوی چهار اصل برایش مهم است، تمامیت ارضی، جدایی دین از دولت و اعلامیه جهانی حقوق بشر و مساوی بودن آحاد مردم در برابر قانون.

بیاییم بخاطر درد و رنج مردم مان از خر شیطان پایین بیاییم و هم و غممان نزدیکی اپوزیسیون با هم باشد تا در آینده نزدیک نتیجه بزرگی عاید شود و آزادی به ایران زمین برگردد و دوران گذار برگزار شود و مردم دوباره به زندگی عادی برگردند!

سالها قبل شاعری در یکی از منزاها جنگ و جدال گروه‌ها را دیده بود و بخل و کینه افراد را هم نظاره کرده بود، صحنه های غم انگیزی در برابرش بود و او را بفکر فرو برده بود، چرا در یک کشور غریبه بجای همیاری و کمک به یکدیگر، تخم دشمنی و ندیدن هم را دارند و نطفه های


شعری طنزآمیز و تلخ شکل گرفت، که حال و روز اپوزیسیون پراکنده ماست! می گوید:

"بیایید یکدیگر را خراب کنیم تا مساوی بشویم

در مرداب درون جز کرم نمی پروریم
و در میدان ذهن جز دار نداریم
در قلبها صاعقه می گذاریم
در هوا سم پاشیده ایم
و بر زمین نیزه
خانه را به گورستان بدل کرده ایم
و روشوخانه را به مرده شورخانه
اجساد را از سقف می آویزیم
و در حیاط، گودالی داریم که لاشه ها را در آن می ریزیم
دیوارهایمان همه شکسته
و اتاقهایمان همه زخمی اند
صدای ناله شان را می شنویم
طبل جهنمی مرگ را
در خانه ما بی درنگ می نوازند
در سفره خنجر کاشته ایم
و بر آن کباب انسان گذاشته ایم
با اینهمه مهمان می خوانیم
و بر سفره اش می نشانیم"

امیدوار باشیم بجای خراب کردن همدیگر، دست هم را بگیریم و همدیگر را یاری کنیم و خودخواهی هایمان را کنار بگذاریم، و بقول سهراب سپهری:

" چشم ها را باید شست ، طور دیگر باید دید"

آیا بهتر نیست نگاهمان را عوض کنیم و دوباره با پدیده ها و مسایل زندگی روبرو شویم ، بالای چهار دهه در یک چشم به هم زدنی گذشت، نگذاریم واژه های بی در و پیکر با نگاه سنتی و ایستای مان جدایی بین مان بیندازد!

مطمئن باشید، با نگاه جدید، همه چیز را بدست خواهید آورد. دوستی و همکاری را غنیمت بشماریم، نگاه خود را شامل کنیم و از برج ذهن، وسیع پدیده ها را رصد کنیم تا حال از تونل ذهن و با پیشداوری با هم روبرو می شدیم چند صباحی از روی برج ذهن بدون اما و اگر همدیگر را پذیرا شویم تا ایران زمین دوباره خودش را پیدا کند، ما مردم آن خاکیم از خودخواهی ها و تنگ نظری ها گذر کنیم و واژه ها را در سیلان زمان شستشو دهیم، زمان کوتاه است و انسانهایی در انتظار رهایی هستند تا ایران آینده شکوفا شود! پیش بسوی اتحادی فراگیر برای آینده ای روشن که لازمه اش خود را به نگاه جدید مجهز کنیم و دوست را صدا بزنیم ، ایدئولوژی ها باعث جدایی انسانها هستند ، خود را از چارچوب‌هایی خشک و منجمد آزاد کنیم و انعطاف پذیر شویم تا جهان اطراف و خودمان را شفاف ببینیم، آنوقت آزادی وطن در دسترس خواهد بود.ایدون باد!

امیر کراب