کجایی مجتبی در این زمانه؟
درونِ دوزخی یا کُنجِ خانه؟
هنوزم دشمنی با خار و خاشاک؟
به مِهرِ هاله ای خونین کُنی خاک؟
پیامت می رسد گه گاه از راه
چو فریادی که آید از تهِ چاه
یکی گوید که صد جایت شکسته
به پشتت خنجرِ یاران نشسته
سپاه از ماندنت افسانه سازد
به نامت بر سر مردم بتازد
کسی باور ندارد حرفِ مسعود
چو گوید یاوه ها همسانِ محمود
ز طوسی هم دگر نام و نشان نیست
که داند شاهدِ آن جانفدا کیست
بمانی همچنان در خیلِ مُردار
مگر ناگه شوی روزی پدیدار
ز هر اهلِ خرد این پرسشِ ما ست
چرا رهبر شدن چون ارثِ بابا است؟
