با همه اینها، پرسش کارشناس در واقع یک مغالطه است؛ زیرا وانمود می‌کند که قدرت‌نمایی الزاماً به احترام و مذاکره می‌انجامد، در حالی که در عمل می‌توانست به انزوای کامل یا جنگ منتهی شود. اگر جمهوری اسلامی می‌توانست، چرا انجام نداد؟ بسم‌الله.

وقتی ترامپ سردار سلیمانی را ترور کرد، آمریکا نخست ضربه زد و سپس از مذاکره سخن گفت. عکس این ماجرا، به‌مراتب شدیدتر می‌بود.

اینکه جمهوری اسلامی وارد چنین عرصه‌ای نمی‌شود، از زاویه‌ای دیگر نیز قابل تأمل است و آن، تفاوت ساختاری عمیق میان دولت‌های جمهوری اسلامی و آمریکا است.

ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، خود را نماینده یک ایدئولوژی می‌داند (اسلام انقلابی و محور مقاومت).

از این منظر:

۱- رهبران قابل جایگزینی هستند.

۲- هدف، بقای ایده است، نه فرد.

از این رو، می‌توان پس از کشته شدن سلیمانی نیز مذاکره کرد، زیرا راه ادامه دارد.

اما درباره ایالات متحده، موضوع به‌کلی متفاوت است. آمریکا یک ملت-دولت کلاسیک است که در آن رئیس‌جمهور نماد حاکمیت ملی محسوب می‌شود و کشتن او به معنای تحقیر کل موجودیت دولت است؛ بنابراین، واکنش آمریکا در چنین شرایطی نه یک انتخاب، بلکه یک الزام تلقی می‌شود.

اگر غیر از این بود، چرا اعضای شعام ــ به‌جز یک نفر ــ پس از "شهادت" رهبر به تفاهمنامه رأی مثبت دادند؟ آیا آنان تمایلی به انتقام نداشتند؟ حتی حاضر نشدند دست‌کم جلوی اعزام تیم فوتبال به کشورِ قاتل رهبر را بگیرند؟

به گمانم آنان بیش از این کارشناس داغ و دوآتشه تلویزیون، به واقعیت‌های موجود و آنچه در ادبیات سیاسی با تعبیر کنایی «لخت بودن امپراتور» شناخته می‌شود، آگاه بودند. تکرار می‌کنم: جمهوری اسلامی پس از شهادت سردار سلیمانی مذاکره کرد، نه به خاطر بلوغ دیپلماتیک، بلکه چون گزینه دیگری نداشت.

یدالله کریمی پور