سازماندهی، ریخت و پاش مالی بی حد، و بالا تر از همه، قدرت نمائی کاذب در برابر افکار عمومی داخل و خارج ایران را میتوان از اهداف اصلی رژیم حاکم بر کشورمان در برگزاری مراسم بسیار وسیع و پر خرج تدفین علی خامنه ای نامید. وانمود کردن یک شکست (یعنی ترور موفق رهبر جمهوری اسلامی) را، به عنوان یک پیروزی و نمایش قدرت، نمیتوان به چیز دیگری تعبیر نمود به جز خریدن نوعی آبرو و حیثیت در مقابل مردمی که از دیماه، فقط شاهد کشتار های خیابانی، اعدام ها، فقر و عزلت و از همه بدتر تخریب زیر ساختارهائی میباشند که (اغلب) حاصل سرمایه گزاری های کلان رژیم پیشین بود.
اگر قبول کنیم که این مراسم تدفین یکی از، و شاید هم تنها، مراسم پر خرج و وسیعی میباشد که جمهوری اسلامی تا کنون برگزار نموده، (آن هم در زمانی که کشور و مردم ما در بدترین شرایط اقتصادی و جنگ بسر میبرند) پس زیاد هم بی ربط نخواهد بود اگر مقایسه ای بین این مراسم و مراسمی در رژیم گذشته، که آن هم یکی از پرخرج ترین و پر جلال ترین واقعه آن زمان بود (یعنی مراسم 2500 ساله) به عمل آوریم، با این تفاوت که آن مراسم، بر خلاف این مراسم، در زمان شکوفائی اقتصادی و تعامل با دنیا، برگزار گردید.
یکی از بزرگترین دستاورد های آن جشن، تاسیس 2500 مدرسه، آن هم در دور ترین مناطق سرزمینمان بود. تفاوت بین حضور وسیع سران (تقریبا) تمام کشور های جهان در آن جشن، و حضور تعداد قلیل سران کشور ها، شخصیت ها و نیابتی ها، در مراسم دفن خامنه ای، نشان دهنده تفاوت چشمگیر بین جایگاه و موقعیت بین المللی آن رژِیم، از یکسو، انزوا و قرار گرفتن این رژیم در زمره کشور های تروریست، از سوی دیگر میباشد.
برای درک تفاوت بین آغاز حکومت پهلوی دوم و انتهای آن، کافیست به تفاوت بین تعداد دبستان ها در سال های اول و سال های پایانی حکومتش بنگرید. این در حالیست که رژیم حاکم بر کشورمان، با وجود مخارج هنگفتی که برای جلوه دادن شکوه کاذبش، صرف نمود قادر نیست حتی یک مورد، تکرار میکنم حتی یک مورد، که نشان دهنده پیشرفت میباشد را به منصه ظهور برساند.
شاه با جشن های باشکوه 2500 ساله خواست نشان دهد که او و رژیم پهلوی، تداوم و ادامه قدرت سلسله پادشاهانی میباشند که از 2500 سال پیش در این سرزمین حکومت کرده اند. چنانچه به خاطر داشته باشید به هنگام رژه سربازان، همه شاهد رژه سر بازانی با پوشش های ادوار مختلف پادشاهی بودیم.
آخرین حکومت پادشاهی در ایران، حامل دستاوردهای کمی برای سرزمینمان نبود، البته منظورم مقایسه با حکومت آخوند ها نبود چون این حکومت دارای دستاوردی نبوده و نیست که در حد و توان مقایسه با حکومت پر ثمر پهلوی ها باشد.
ولی فراموش هم نباید نمود که اصلاحات و پیشرفت های پهلوی ها، از بالا به پائین و از طریق دستور و فرمان بود، در حالی که جامعه، همیشه آمادگی و ظرفیت قبول آن ها را نداشت، لذا برای اجرای اوامر حکومت، نیازبه کاربرد زور بود. ولی این هم نوعی شوخی تاریخ، که حرکت در مسیر تحولات اینبار، در جهت عکس آن دوران پیشرفت و ترقی رو به جلو میرود. یعنی مردم ما خواستار دستیابی به دستاورد های پهلوی ها، به اضافه آزادی های مدنی و سیاسی میباشند، در حالی که حاکم دستار بسر، نه مایل به دادن آزادی های مدنی و سیاسی میباشد و نه دانش فهم پیشرفت های مادی و اجتماعی دوران پهلوی ها را دارا میباشد.
این پارا دوکس، جامعه ما را، درگیر یک دو گانگی فکری نموده، که انقلاب و سرنگونی، چاره و راه خروج از آن نیست. ناچار باید در طول زمان و تجربه عینی، پابپای زمان و آمادگی ذهنی، با یاری جوئی از فرهنگ و تجربیات تاریخی مان و به یاری خرد جمعی ملی مان، قادر باشیم برای دستیابی به دستاورد های پهلوی ها، همراه با آرمانهای ازادی طلبانه مصدق و بختیار و عدالت اجتماعی یاران چپ مان، با گامهای تدریجی ولی استوار وارد مسیر به سوی جامعه آرمانی و ایده آل مان گردیم. حدستان درست است، زمان میبرد. در حقیقت همان مسیری که اروپا طی ده ها سال پشت سر گذارد.
یاد دوست و همشهری عزیزم، هوشمند عقیلی، بخیر و روانش شاد. آهنگی میخواند به نام "آنروز که تو میائی". گاهی در ساعات خلوت، خطاب به ققنوس سرزمینمان، این اهنگ را زیر لبی زمزمه میکنم. ققنوس ایران انگار مدتهاست که در زیر خروار ها خاکستر به خواب رفته. ولی شکی ندارم، به همت جامعه مدنی داخل کشور و جنبش "زن،زندگی، آزادی" روزی هم "او" خواهد آمد. به امید آنروز.
داریوش مجلسی
