جناب آقای پرویز پرستویی
سالها پیش در خاطره جمعی یک ملت، سیمایی از شما ثبت شد که برای حقطلبی، مبارزه میکرد، در برابر دیوانسالاری میایستاد و تمام اعتبارش را قمار میکرد تا جان یک «انسان» را نجات دهد.
«حاج کاظمِ» آژانس شیشهای فریاد بیصدای کسانی بود که در هیاهوی مصلحتاندیشیها و بیتفاوتیِ حاکمیت، حقشان پایمال شده بود. شما با آن نقش، نماد ایستادگی و دادخواهی شدید؛ اما امروز، فاصله میان آن تصویر سینمایی و کارنامه واقعیتان، به درهای عمیق و پر از تناقض تبدیل شده است.
حاکمیت با شانه خالی کردن از مسئولیتِ ۴۷ سال حکمرانیِ مطلق، به جای پاسخگویی در برابر فروپاشی ساختاری، نابودی منابع زیستمحیطی، بحرانهای لجامگسیخته اقتصادی، اعدام و کشتار مخالفان، خفقان اجتماعی و فقر تحمیلی بر زیستِ روزمره مردم، در حال جابهجایی جایگاه متهم و شاکیست، و شما خشم و لعن خود را روانه کسانی میکنید که در پی یک دادخواهی تاریخی، ریشههای ویرانی امروز را نشانه رفتهاند.
لعنتفرستادن بر جریانی که بیش از چهار دهه هیچ اختیاری در مقدرات این سرزمین نداشته، انحراف افکار عمومی و فرار از پاسخگویی در برابر جنایات و ناکارآمدیهای حاکمیتیست که شما زیر سایه آن ایستادهاید.
تاریخ این سرزمین ثبت کرده است که از جنایت سینما رکس آبادان و اعدامهای مدرسه رفاه گرفته تا کشتار خاوران در دهه ۶۰، سرکوبهای کوی دانشگاه، جنبش سبز، دی ۹۶، آبان ۹۸، جنبش «زن، زندگی، آزادی» و قتلعام دیماه خونین ۱۴۰۴، گلولهها همواره از یک سو شلیک شدهاند:
از سوی قدرتی که شما در سمت آن ایستادهاید.
مردمان این سرزمین در تمام این سالها برای ابتداییترین حقوق انسانی خود به خیابان آمدند، و با گلوله، حبس و اعدام مواجه شدند.
حاج کاظمِ آژانس شیشهای برای حق حیات یک همرزم، سینه سپر کرد، اما پرویز پرستوییِ امروز، در کنار قدرتی ایستاده که حق حیات میلیونها ایرانی را نادیده گرفته است.
جناب پرستویی، پرده سینما پایین میافتد و تاریخ فراموش نخواهد کرد که در روزهای کشتار بیگناهان، چه کسی در کنار مردم ایستاد و چه کسی تریبونش را به ابزاری برای سرزنشِ قربانیان و تطهیرِ حاکمان تبدیل کرد.
حاج کاظم در آژانس شیشهای میگفت: «عباس داره میافته...»؛ فریادی برای نجات جان یک انسان. امروز باید از شما پرسید: وقتی یک ملت زیر بار سرکوب در حال افتادن است، شما چطور چشم بر سقوطشان بستهاید و در صفِ ایستادگان بر گردهی مردم قرار گرفتهاید؟
سپیده حجامی
.
