او همچنین معتقد است تهران در جنگ اخیر نشان داد توان اجرای یک رویارویی گسترده با آمریکا را ندارد. جمهوری اسلامی نه توانست ضربه تعیین‌کننده‌ای به نیروهای آمریکایی وارد کند و نه موازنه نظامی را تغییر دهد.

دِ روش می‌گوید کشورهای خلیج فارس نیز پس از این تحولات نگاه خود به جمهوری اسلامی را تغییر داده‌اند. به باور او، امید به اینکه روابط اقتصادی بتواند رفتار تهران را تعدیل کند، تضعیف شده و ایران بیش از گذشته به‌عنوان یک تهدید امنیتی دیده می‌شود.

او درباره «محور مقاومت» نیز معتقد است نفوذ رژیم ایران همچنان باقی است، اما جمهوری اسلامی در عمل منافع داخلی و اقتصادی خود را بر حفظ گروه‌های نیابتی ترجیح داده است. به گفته او، کاهش حمایت عملی از حزب‌الله نشانه‌ای از محدود شدن توان و اولویت‌های تهران است.

دِ روش ریشه افول راهبردی جمهوری اسلامی را فراتر از جنگ اخیر می‌داند. به اعتقاد او، این روند از سال‌ها پیش و با گسترش نفوذ سپاه پاسداران در ساختار سیاسی آغاز شد و پس از جنگ سوریه و سپس سقوط حکومت بشار اسد شتاب گرفت. او می‌گوید جنگ سوریه منابع مالی و انسانی عظیمی را از جمهوری اسلامی گرفت و با از بین رفتن مسیرهای پشتیبانی حزب‌الله، نفوذ منطقه‌ای تهران بیش از پیش تضعیف شد.

او در پایان نتیجه می‌گیرد که هرچه نقش نهادهای امنیتی و نظامی در اداره کشور پررنگ‌تر شود، تصمیم‌ها بیش از آنکه در خدمت منافع ملی باشند، در جهت حفظ ساختار قدرت اتخاذ خواهند شد؛ روندی که به باور او، جمهوری اسلامی را وارد مسیر یک افول راهبردی بلندمدت کرده است.

***

یادداشت خبرنامه گویا: با وجود اینکه بسیاری از قدرت‌های بزرگ جهان، از جمله چین، هند، کشورهای اروپایی و حتی روسیه، عالی‌ترین مقام‌های خود را به مراسم تشییع علی خامنه‌ای اعزام نکردند؛ حضور نمایندگان یا مقام‌های ارشد شماری از کشورهای منطقه ــ از جمله نخست‌وزیر کشور غیرمسلمان ارمنستان و همچنین قائم مقام وزیر امورخارجه عربستان سعودی، کشوری که در جنگ اخیر هدف حملات جمهوری اسلامی قرار گرفت ــ نشان داد که تهران، با وجود تنش‌های گسترده ماه‌های اخیر، هنوز از معادلات دیپلماتیک منطقه کنار گذاشته نشده است.

اعزام نماینده از سوی شماری از کشورهای منطقه این پرسش را نیز مطرح می‌کند که آیا جمهوری اسلامی، با وجود همه هزینه‌هایی که بر خود و منطقه تحمیل کرده، هنوز از منظر همسایگانش بازیگری است که نمی‌توان نادیده گرفت. شاید اسرائیل بیش از بسیاری از تحلیلگران این واقعیت را درک کرده باشد که در خاورمیانه، کشورها پیش از هر چیز زبان قدرت را می‌فهمند و بر اساس آن تصمیم می‌گیرند، نه صرفاً بر مبنای ارزش‌های اعلام‌شده یا قضاوت‌های اخلاقی.