زیردریاییهای جمهوری اسلامی هدف نسل جدید پهپادهای انتحاری دریایی آمریکا قرار گرفتند
خبرنامه گویا - حمله شب گذشته آمریکا به تأسیسات نگهداری زیردریاییها و شناورهای نظامی جمهوری اسلامی در بندرعباس، تنها یک عملیات دیگر در ادامه درگیریهای اخیر نبود؛ این حمله از آن جهت اهمیت دارد که برای نخستین بار، ارتش آمریکا بهطور رسمی از پهپادهای دریایی انتحاری در یک عملیات رزمی استفاده کرد.
فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) اعلام کرد علاوه بر جنگندهها، شناورهای جنگی و پهپادهای هوایی، سه شناور بدون سرنشین تهاجمی نیز در این عملیات به کار گرفته شدند و بخشی از زیرساختهای تعمیر و نگهداری نیروی دریایی ایران را هدف قرار دادند.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، شناورهای استفادهشده از نوع Corsair هستند؛ سامانهای که طی ماههای اخیر توسط نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه آزمایش و عملیاتی شده است. این شناورهای بدون سرنشین که در قالب «کارگروه ۵۹» نیروی دریایی آمریکا فعالیت میکنند، بخشی از راهبرد جدید واشینگتن برای جایگزین کردن سامانههای ارزان، هوشمند و بدون سرنشین به جای تجهیزات سنتی پرهزینه هستند.
لحظه حمله آمریکا به یک زیردریایی و مرکز تعمیر و نگهداری شناورهای نظامی در بندرعباس:
Yesterday, using multiple one-way attack surface drones, CENTCOM forces successfully struck a submarine and ship maintenance facility in Iran. Three Corsair unmanned surface vessels hit the port at Bandar Abbas Naval Base, marking the first time American forces have employed sea... pic.twitter.com/bOM2kmgRxz
-- U.S. Central Command (@CENTCOM) July 13, 2026
آمریکا پیشتر نیز از همین فناوری برای عملیات نجات خدمه یک بالگرد آپاچی در تنگه هرمز استفاده کرده بود و اکنون برای نخستین بار آن را در یک حمله مستقیم علیه اهداف نظامی جمهوری اسلامی به کار گرفته است.
شاید مهمتر از خود حمله، پیامی باشد که این عملیات در حوزه فناوری نظامی مخابره میکند. جمهوری اسلامی سالها سرمایهگذاری گستردهای روی توسعه پهپادهای انتحاری ارزانقیمت، بهویژه خانواده «شاهد»، انجام داد و این سلاحها را به یکی از ابزارهای اصلی جنگ نامتقارن خود تبدیل کرد.
اکنون آمریکا با معرفی سامانه LUCAS، پهپادی که گفته میشود با الهام از طراحی شاهد-۱۳۶ توسعه یافته، همان منطق را علیه تهران به کار گرفته است؛ یعنی تولید انبوه، هزینه پایین و قابلیت حمله اشباعکننده. در واقع، تاکتیکی که جمهوری اسلامی آن را مزیت راهبردی خود میدانست، امروز به بخشی از زرادخانه رقیب تبدیل شده است.
واشینگتن همزمان در دو جبهه در حال توسعه این راهبرد است؛ در خشکی با «کارگروه اسکورپیون استرایک» و پهپادهای رزمی LUCAS و در دریا با «کارگروه ۵۹» و ناوگان شناورهای بدون سرنشین. این ترکیب نشان میدهد آمریکا به جای اتکا به سامانههای گرانقیمت و محدود، در حال ایجاد شبکهای گسترده از سامانههای هوشمند، کمهزینه و قابل جایگزینی است؛ شبکهای که میتواند بهصورت همزمان از هوا، سطح دریا و حتی زیر آب عملیات انجام دهد و فشار مستمری بر توان نظامی جمهوری اسلامی وارد کند.
اگر این روند ادامه یابد، جمهوری اسلامی ممکن است با واقعیتی روبهرو شود که خود در شکلگیری آن نقش داشته است. برتری دیگر نه صرفاً در تعداد موشکها یا جنگندهها، بلکه در توان تولید انبوه سامانههای هوشمند و بدون سرنشین تعیین خواهد شد.
