خبرنامه گویا - بر اساس گزارشی در کانال تلگرامی «رستاخیز»، مقامها و رسانههای نزدیک به سپاه پاسداران پس از حملات اخیر جمهوری اسلامی به کویت و بحرین، این دو کشور را بهدلیل میزبانی از پایگاههای نظامی آمریکا مسئول پیامدهای این حملات دانسته و خواستار تعطیلی این پایگاهها شدهاند.
این استدلال بر این فرض استوار است که اگر نیروهای آمریکایی در منطقه حضور نداشتند، کویت و بحرین میتوانستند استقلال خود را حفظ کنند و همزمان از حملات جمهوری اسلامی نیز در امان بمانند؛ فرضی که با واقعیتهای امنیتی منطقه همخوانی ندارد.
کشورهای کوچک و ثروتمندی مانند کویت، بهدلیل جمعیت اندک، توان نظامی محدود و منابع عظیم انرژی، همواره در برابر همسایگان قدرتمندتر آسیبپذیر بودهاند. کویت در سال ۱۹۹۰ میزبان نیروهای آمریکایی نبود، اما ارتش صدام حسین به این کشور حمله کرد و آن را به اشغال درآورد. منابع نفتی کویت و موقعیت جغرافیایی آن در دسترسی عراق به خلیج فارس، از عوامل اصلی این تهاجم بود. بدون مداخله نظامی ائتلاف به رهبری آمریکا نیز کویت عملاً توان آزادسازی خاک خود را نداشت.
این منطق امنیتی امروز نیز تغییر چندانی نکرده است. کویت پیش از جنگ، در مقایسه با بسیاری از کشورهای منطقه، روابط کمتنشتری با جمهوری اسلامی داشت؛ ولی از نخستین روزهای درگیری در شمار اصلیترین اهداف حملات جمهوری اسلامی قرار گرفته است. دلیل اصلی چنین رفتاری نه حضور پایگاههای خارجی، بلکه آسیبپذیری و توان محدود کویت برای پاسخگویی مستقل است.
در چنین شرایطی، انتظار اینکه کویت برای تضمین امنیت خود به جمهوری اسلامی یا سپاه پاسداران متوسل شود، با واقعیتهای منطقه سازگار نیست. کشوری که تهران را یک تهدید بالقوه علیه تمامیت ارضی و استقلال خود میبیند، بعید است خواهان پیمان امنیتی با همان حکومت باشد.
برای کویت، تکیه بر یک قدرت جهانی بیش از آنکه نشانه فقدان استقلال باشد، ابزاری برای جلوگیری از اشغال، فشار نظامی یا تحمیل اراده همسایگان قدرتمندتر است. البته اگر ایران در آینده به کشوری غیرایدئولوژیک، دارای روابط عادی با جهان و بخشی از زنجیره اقتصاد و امنیت بینالمللی تبدیل شود، این معادله میتواند تغییر کند؛ اما دستکم در شرایط کنونی، چنین سناریویی دور از دسترس به نظر میرسد.
