مانده ام که به آقای دکتر عبدالکریم سروش چه بگویم که حق مطلب در این مطلب کوتاه ادا شود و دهان ام با الفاظ زشت آلوده نشود. در مذهب آقایان البته زشتگویی نسبت به ظالم جایز شمرده شده است و آقای دکتر که مدت هاست نقش تطهیرکننده ی ظالمان را ایفا می کند کم از ظالمان سلاح به دست به مردم ظلم نمی کند.

در همین ابتدا دو سوال به ذهن ام می آيد که
یک- چطور شما از ظلم ظالمان ۴۷ سال گذشته چیزی بر زبان نمی آوری و بعد از ۴۷ سال که از پایان سلطنت پهلوی می گذرد همچنان کینه ی رضا شاه کبیر و پادشاه فقید ایران را در دل داری و برای در هم کوبیدن بازمانده ی آنان یعنی شاهزاده رضا پهلوی که هرگز حکومتی نداشته که بخواهد به واسطه ی آن ظلمی در حق کسی بکند، تر و خشک تاریخ را به هم می بافی تا وجود و اعتبار او را نفی کنی؟
و
دو- این که دو پادشاه که شما آن ها را انگلیسی و امریکایی می دانی، و عجبا عجب که انگلیس ها و امریکایی ها این دو را که خدمت ها به ایران کردند با انواع ترفندها و پدرسوختگی های سیاسی از سر کار بر داشتند و آخوندهای ویرانگر را که شما تئوریسین شان بودید بر سر کار آوردند و این که جناب عالی خودت از دست این هیولاها به امریکای به قول خودتان جنایتکار پناه برده ای و احتمالا همان جا هم از دنیا خواهی رفت، آن وقت دور از وطن مردن رضا شاه کبیر و محمدرضا شاه فقید را «تعلق نداشتن به وطن» می نامی! فیا عجبا عجب!