او البته برای تعدیل سخنان خود دلایل دیگری نیز مطرح می‌کند. به گفته پیکر، پس از فروپاشی شوروی، کشورهای واقع در قلمرو سابق آن و بلوک شرق با پدیده‌هایی چون فحشای کودکان، افزایش شدید خودکشی و کاهش امید به زندگی روبه‌رو شدند. بااین‌حال، او برای این ادعاها آمار مستندی ارائه نمی‌کند، نرخ رشد و توسعه این کشورها را مورد بررسی قرار نمی‌دهد و توضیح نمی‌دهد چرا ملت‌های این کشورها پس از گذشت چند دهه، تمایلی به احیای حکومت‌های سوسیالیستی نشان نداده‌اند.

استدلال اصلی پیکر این است که با حذف اتحاد شوروی، آمریکا دیگر رقیبی هم‌سنگ در جهان نداشت و پایان نظام دوقطبی، روند گسترش نولیبرالیسم را شتاب بخشید.

اما بخش مهم‌تر سخنان او به مائو اختصاص دارد؛ رهبر چین که تصمیم‌های فاجعه‌بارش به گرسنگی و مرگ ده‌ها میلیون نفر انجامید و بااین‌حال، ظاهراً همچنان یکی از چهره‌های مورد توجه پیکر است.

پیکر با استناد به تعبیر «ببر کاغذی» مائو، آمریکا را قدرتی معرفی می‌کند که تنها در ظاهر نیرومند است و سرانجام به سوی افول و فروپاشی خواهد رفت. از سخنان او چنین برمی‌آید که این روند را محتوم می‌داند و برای خود و همفکرانش نقشی در هدایت آن قائل است؛ برداشتی کاملاً برخاسته از نگاه مارکسیستی به تاریخ که کنشگران سیاسی را مأمور تسریع یک تحول به‌ظاهر اجتناب‌ناپذیر می‌داند.