ونزوئلا و جمهوری اسلامی در دو مسیر متفاوت
خبرنامه گویا - دونالد ترامپ از توافقی کمسابقه میان آمریکا و ونزوئلا برای توسعه ۱۷ میدان نفتی با حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده خبر داده و آن را «بزرگترین توافق نفتی تاریخ جهان» خوانده است؛ توافقی که نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه خصوصی را وارد صنعت نفت ونزوئلا خواهد کرد.
این توافق بر مشارکت بلندمدت آمریکا در سرمایهگذاری و توسعه ۱۷ میدان نفتی متمرکز است. یک مقام آمریکایی گفته سهم مؤثر دولت آمریکا در شرکت مشترک ۵۵ درصد خواهد بود و واشنگتن امکان خرید بخشی از نفت تولیدی با قیمت تمامشده را نیز خواهد داشت.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، توافق را «پیروزی بزرگ» برای دو کشور خوانده است. آمریکا به منابع عظیم نفت دسترسی بلندمدت پیدا میکند و ونزوئلا نیز با جذب سرمایه، فناوری و شرکتهای بینالمللی فرصت احیای صنعت نفت خود را خواهد داشت.
ونزوئلا بیش از ۳۰۰ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده نفت دارد، اما روزانه تنها حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه تولید میکند. سالها سوءمدیریت، ملیسازی، کمبود سرمایه، فرسودگی زیرساختها و تحریمها تولید این کشور را بسیار پایینتر از ظرفیت بالقوه نگه داشته است.
دلسی رودریگز، رئیسجمهوری موقت ونزوئلا، میگوید این طرح بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری و در بلندمدت حدود ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد مالیاتی برای دولت به همراه خواهد داشت. بازسازی تأسیسات و افزایش تولید با کمک تجهیزات و فناوری تازه، سالها زمان خواهد برد.
مقایسه این تحول با ایران قابل توجه است. ایران نیز مانند ونزوئلا روی یکی از بزرگترین منابع نفت و گاز جهان نشسته، اما دههها محدودیت سرمایهگذاری خارجی، دسترسی صنعت نفت ایران به سرمایه، تجهیزات و فناوری پیشرفته را محدود کرده است. بسیاری از میادین بزرگ ایران قدیمیاند و برای جلوگیری از افت تولید به فناوریهای پیشرفته افزایش برداشت و تزریق گاز نیاز دارند.
در واقع مشکل ایران کمبود نفت زیر زمین نیست؛ مسئله اصلی تبدیل این ذخایر به تولید پایدار و درآمد است.
برآوردهای مستقل حتی ایران و ونزوئلا را در شمار کشورهایی قرار میدهند که با استفاده از فناوریهای پیشرفتهتر میتوانند بیشترین افزایش برداشت از میادین موجود را تجربه کنند.
تفاوت امروز در مسیر دو کشور است: کاراکاس پس از سالها تقابل با واشنگتن اکنون در حال گشودن صنعت نفت خود به روی سرمایه و فناوری است؛ در حالی که صنعت نفت ایران، با وجود ذخایر عظیم و ظرفیت بالقوه رشد، همچنان زیر فشار جنگ، تحریم، کمبود سرمایه و محدودیت دسترسی به فناوری بینالمللی قرار دارد.
