داشتم مطلبی می نوشتم در باره ی شهروند تهرانی یی که مردانه بغل دست محسن نامجو که مثل چنار کنار خیابان ایستاده بود توقف کرد و با صدای بلند گفت «این همونه که پا رو خون بچه هامون گذاشته اومده»، و می خواستم از او تشکر کنم به خاطر این جمله ی شجاعانه که حرف دلِ من و قطعا بسیاری از هموطنان من در داخل و خارج از کشور بود.

طرف مثل گداهای سر گذر ایستاده بود تا لابد مورد لطف و مرحمت و تشویق مردم قرار گیرد، ناگاه دید که این عزیز، تیکّه ی درشت و از ته دل بر آمده ای نثار او کرد و بر زخم دردناکی که امثال من تحمل می کنیم مرهم گذاشت.

داشتم می نوشتم که لحظه ای از کابوس کاور های سیاه خون آلود که بچه های ما در آن ها قرار گرفته اند رهایی ندارم و حیف ام می آید که یاد پاک و مقدس آن ها را با حرف هایی در باره ی این بزغاله ی انسان نما آلوده کنم که دیدم جناب رییس جمهور ترامپ، یک مشت نمکِ آشپزخانه در دست گرفته و دارد روی زخم باز و دردناک ما می مالد گفتم به جای وقت تلف کردن برای آن بزغاله، دو کلمه برای این یکی بنویسم که می تواند منشا اثر باشد و دستکم اگر کاری هم نمی کند دستکم ساکت شود و ماها را این قدر آزار روحی ندهد.

جناب ترامپ پرسیده است:
«مردم ایران چه زمانی به پا خواهند خاست و خواهند جنگید؟»
نمی دانم بخندم یا گریه کنم هر چند مثل دیوانه ها اگر قهقهه بزنم یا زار بزنم هم چندان جای عجب نیست.

آقای ترامپ! آن دور و بری های «ایران شناس» شما، مشاوران شما، آن ماموران سی آی اِ شما، یعنی واقعا نمی دانند که ما از روز اولی که این حکومت نکبت با طراحی رییس جمهور دمکرات شما و قدرت های اروپایی بر سر کار آمد با آن در حال مبارزه و جنگ هستیم و نزدیک ترینِ این مبارزات روزهای دی ماه بود که شما بر سر کار بودی و وعده ی حمایت از مردم ایران می دادی؟ شما بفرما چند صد یا چند هزار از مردمی که به خیابان ها آمدند طی دو روز کشته شدند؟ می گویید سه هزار یا سی هزار مگر برای شما فرقی می کند؟