البته تفاوت هایی بین اعدام در ملاعام ترامپی- هگستی و خمینی - خامنه ای هست. در ایران اعدام در ملاعام حداکثر 500 یا 600 تماشاچی دارد اما اعدام در ملا عام ترامپی و هگستی چند صد میلیون انسان، از جمله کودکان و نوجوانان، در رسانه های تصویری و شبکه های مجازی تماشا خواهند کرد و طرفداران ترامپ بجای تخمه با جارهای پاپ کورن( چُسِ فیل) و آبجو از تیرباران کردن، و درآینده لینچ کردن، لذت خواهند برد، آنهم به زمانه‌ای که در بسیاری ازکشورهای جهان فضای رسانه‌ای را "ملاء عام" یا پابلیک تلقی وتعریف کرده اند و دراین فضا ازانتشارعکس و یا مطالبی که تبلیغ و ترویج خشونت باشد، ظاهرا" پرهیزمی کنند. ترامپ و هگست تصمیم دارند در برابرچشم مردم، نفرت انگیز‌ترین نوع خشونت یعنی تیرباران را به تماشا بگذارند. ترامپ و هگست مثل آخوندها با دینی و قدسی و قانونی خواندن اعدام در ملاء عام، وبا کاربرد شیوه‌های گونه گون، تمایل و اشتیاق سیری ناپذیرشان را به آموزش، انتشار، بازنمائی‌ و انجام خشونت نشان می دهند و پدیدهٔ خشونت را درجامعه امریکا نهادینه تر می کنند. در این میان آنچه دردناک و تاسف بارتر است صحه گذاشتن بخشی ازمردم امریکا بر اجرای این نوع خشونت و جنایت در برابر چشمانشان است، پدیده ای که نشانهٔ ابتلای بخشی از جامعه به بیماری ‌هاو ناهنجاری‌های گوناگون است.

ترامپیست ها همچون آخوندیست ها تبلیغ و ترویج می کنند که اعدام و اجرای مراسم آن در ملاء عام حکم دین و امری مذهبی و قدسی و قا نونی است، انجام این‌عمل پیروی از فرمان خدا و کسب رضایت خداوند است. وانمود می کنند این اقدام عملی بازدارنده وعبرت آموزاست و سبب تنبُه دیگران خواهد شد و در نتیجه سبب کاهش یا از میان برداشتن ارتکاب به جرم می‌شود. اعدام و بویژه اعدام در ملاعام به عنوان امری آموزشی و تربیتی، یا به قول اهلِ دین امری «تادیبی و ترهیبی وترذیلی» در جامعه مطرح می شود که اثرش تربیتی و منع کننده سایر افراد از ارتکاب به جرم و گناه است، ضمن اینکه جامعه با مشاهده مجازات مجرمان احساس امنیت و آرامش خواهد کرد و برای امنیت روانی کشور خوب است.

3

مردم ایکاش می دانستند که:

تماشای داوطلبانه و مشتاقانۀ صحنه ومراسم اجرای حکم اعدام ازنشانه‌های فقدان سلامت روانی جمع شرکت کننده، و تجلی یک جامعه ناسالم به لحاط روانی و رفتاری است. البته معنای این‌سخن این نیست که همهٔ تماشاگران اجرای مراسم اعدام از سلامت روانی برخوردار نیستند، می‌توانند آدم هائی به لحاظ روانی سالم نیز درآن جمع باشند که ناآگاهی اجتماعی و سیاسی، و توده واریِِ شان، سبب شده اند ترامپیسم و آخوندیسم توان تبلیغ و ترویج ایده‌ها ی ارتجاعی و ضد بشری خود را افزایش دهند.

این که چرا عده ای تماشاگراعدام می شوند، دلایل متعدد دارد:

گستردگیِ آسیب‌های روانی ناشی از ناهنجاری‌ها وبی عدالتی‌های اقتصادی و اجتماعی (فقر، بیکاری و..)، فقرفرهنگی و اخلاقی در کنار شیوع آزارهای روانی وجسمانی (فیزیکی) و جنسی، که در دوران کودکی و نوجوانی سبب آسیب روانی افراد شده‌اند، از عواملی هستند که تماشای اعدام را برای عده ای امری عادی می کند. برخی از این افراد از دیدن صحنه اعدام لذت می برند، و یا به نوعی تخلیه روانی و احساس آرامش می کنند. بسیاری از این افراد به اختلال‌های روانی ای مبتلا هستند که‌ سبب می شوند گاه از مشاهده خشونت و آزار دیگران به وجد ‌آیند ودر مواردی نیز احساس آرامش کنند. (اختلال شخصیتی سادیستیک، آنتی سوشیال و...).

روحیه کنجکاوانه و ماجراجویانه در نوجوانان و جوانان به ویژه در جامعه‌ای که فرهنگ وهنرش مبلغ و مروج رفتار خشونت آمیز و ماجراجویانه باشد سبب می شوند نوجوانان وجوانان به دنبال هیجان‌های بیشتری تا حد تماشای جان دادنِ انسانی دیگر در برابر چشمانشان باشند.

تماشای اعدام در ملا عام باعث کاهش وابستگی حسی و عاطفی به همنوع خود، افزایش بی‌تفاوتی نسبت به زندگی و مرگ دیگران و افزایش میزان تحمل خشونت وجنایت و ریختن زشتی و شناعتِ به قتل رساندن یک انسان می شود. اعدام در ملاء عام به عنوان اقدامی تنش آفرین سبب افزایش قساوت وخشونت گرائی، کاهش حساسیت نسبت به خشونت و پرخاشگری و تقویت روحیه انتقام جوئی، کینه‌ورزی و نفرت در جامعه می‌شود. اضطراب، افسردگی، اختلال در خواب و دیدن کابوس و... و گاه واکنش‌های فیزیکی (حالت تهوع، افزایش ضربان قلب و...) از پیامدهای تماشای اعدام است.

تجربه دیدن صحنه و مراسم اعدام مثل هرتجربهٔ تلخ وهراسناکی می‌تواند سبب «تحریفات ‌شناختی و خطاهای فکری" شوند و اعمال خشونت به روش‌های گوناگون در فرد و خانواده و جامعه، مانند دیگرآزاری، کودک آزاری، خودکشی، دیگر کشی و... و گرایش به خونریزی و کشتن انسان‌ها را رواج دهد.

حضوردرصحنه و تماشای اعدام و دیدن اجرای مراسم سبب تحریک حس و عاطفه، اضطراب وهیجان‌های مخرب و مضر درراستای ارضای کشش‌ها و خواست‌های هیجانی و عصبی می‌شوند، برای نمونه دیده شده که به هنگام اجرای اعدام برخی تماشاگران به کنش‌های غیرقابل کنترل ورفتارهای هیجانی و انتقام جویانه سوق داده شده اند، که از مجروح کردن محکوم توسط تماشاگران اعدام تا قطعه قطعه کردن اعدامی پیش رفته است.

4

مردم ایکاش می دانستند:

تماشای مراسم اعدام، چه حضوری و چه از طریق رسانه ها، آسیب‌های جبران ناپذیر ذهنی (روانی) به کودکان و نوجوانان خواهد زد. جان کندن بر طناب دار یا تیرباران شدن، که کودک و نوجوان برای نخستین بار می‌بیند، و نیز شور واشتیاق تماشای صحنه اعدام توسط بزرگسالان تصاویری ماندگار، به ویژه بر" لوح سفید" ذهن کودک، نقش خواهد زد، بیشتر ازآنچه چرائی جرم و جنایت و عبرت آموزی از دیدن صحنه مراسم اعدام تاثیر گذاربوده باشد. کودکانی که هنوز درک درستی از قانون و اجرای مجازات ندارند و ممکن است دست به رفتارهای خشونت‌آمیز بزنند.

گزارش شده است کودکانی که تماشگراعدام بودند بار‌ها عروسک‌های خود را حلق‌آویز کرده و کابوس‌های شبانه داشته اند، این کودکان و نو جوانان شاید در ظاهر دچار آسیب روحی نشوند ولی این رویداد در ذهن آنان به جا می‌ماند، به حافظه سپرده می شوند و آسیب های روحی شدیدی در بلند مدت ببار می آورند، گزارش شده است از کودکانی که شاهد مراسم اعدام بودند و فیلم و تصویر صحنه‌های اعدام را دیدند و سپس فرا‌تر از اعدام عروسک‌‌ها، جان همبازی خود را با "اعدام بازیِ" واقعی گرفته‌اند

آسیب هائی که به خانواده‌های " مجرم و قربانی" و دوستان وآشنایان "قاتل و مقتول" که به عنوان قربانیان نظام اندیشگی وعقیدتی و قضائی به صحنه اعدام کشانده می‌شوند، پروندهٔ قساوت و قصاص حکومتی را کامل تر می کنند.

خانواده فرد محکوم به اعدام با احساس گناه و تقصیر و حتی مجرم بودن رنج ها خواهد برد، رنج هائی در پاسخ یابی برای این پرسش که چرا فردی ازخانواده به عنوان قاتل یا مرتکب جرمی دیگر، چنین عقوبتی می‌بیند. احساس تحقیر و تهدید در محل سکونت و جامعه به روان و هویت افراد چنین خانواده ای آسیب خواهد زد.

انزوا و گوشه گیری، افسردگی، اضطراب، اختلال در خواب وحس انتقام گیری و اِعمال خشونت مجموعه ای ازاحساس‌ها و رفتار‌ها ئی است که در خانواده محکومی که در برابر چشم شان اعدام شده، تشدید می شود.

خانواده فرد مقتول نیزبا احساسی دو گانه در گیرمی شود. إحساس آرامش و التیام یافتن دررابطه با تائید حکم اعدام، و احساس گناه و رنج از اینکه شاهد صحنه ای است که به همان شکل جان عزیزشان گرفته شده است.

5

ترامپیسم و آخوندیسم از اعدام در ملاء عام هدف هائی را دنبال می‌کنند:

عوام فریبانه می خواهند نشان دهند وظیفه دینی، قُدسی و" قانونی"ِ انجام داده اند، اما هدف‌های مهم ترِ دیگری نیزدنبال می‌ کنند که بهره برداری های سیاسی و امنیتی، ایجاد "وهن"، رعب و وحشت عمومی توام با قدرت نمائی‌ای وحشیانه و خشونت آمیز درراستای ادامه و تثبیت حیات حکومت، به ویژه در حوزهٔ امنیت اجتماعی یکی از مهمترینِ هدف هاست. این موجودات با تشبث به این وسیله تلاش می‌کنند بر ناهنجاری‌ها و بی‌عدالتی‌هائی که منجر به بروز فقر، بیکاری، خشونت، جنگ و... می شوند سرپوش بگذارند و مردم فریبانه امر و اجرای مجازات را برجسته و پراهمیت نشان دهند و عامدانه به پیشگیری از بروز جرم و جنایت بها ‌ندهند. دراین میانه پوشاندن ناتوانی‌ در تامین نیازهای درمانی بیماران عصبی وروانی نیز از دیگر مواردی ست که به عمد صورت می پذیرد.

جرم و جنایت بیش ازهرچیزمعلول بی‌عدالتی‌ها و ناهنجاری‌های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و روانی است. فقرو بیکاری همراه با اختناق و سرکوب نقشی مهم در تقویت خشونت آفرینی و روحیه ِ نفرت، قساوت، کینه و انتقام و جنگ افروزی دارند. رفاه اقتصادی و اجتماعی، امنیت اجتماعی و خانوادگی و شغلی، گسترش فرهنگ وهنرانسان دوستانه و صلح آمیز، فرصت و امکان سازی‌های برابر درجامعه و...راندن دین از حکومت و سیاست، سبب کاهش چشمگیر خشونت طلبی و ارتکاب به جرم و جنایت، تروریسم و جنگ افروزی می شود.

امریکائی که ترامپیست ها آن را‌ ام القرای دموکراسی می‌پندارند، به دلیلِ نالایقی و بی‌کفایتی ترامپیست ها درتحقق نیازهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مردم، و به دلیل ماهیت نابهنگامی وارتجاعی بودن این جریان افراطی و برتری طلب به یکی از بزرگ‌ترین عوامل جرم آفرینی، جنایت، زورگوئی و جنگ افروزی بدل شده است. حکومت ترامپ توحش سیاسی، نظامی و مذهبی‌اش را با نشان دادنِ دشمنی ماهوی با دگراندیشی و تکثرگرائی، و با تقسیم بندی های امنیتی، حقوقی - قضائی مردمان جامعه، خودی و غیرخودی کردن‌های آخوند وار، به ویژه آنجا که غیرخودی‌ها را مجرم و حتی مخالفان سیاسی درحد " دموکرات"ها را دشمن معرفی می‌کند، بخشی از جامعه ی امریکا را به سوی جهالتی‌ شنیع و بی‌فرهنگی‌ای نمونه وار سوق داده است، که در تاریخ امریکا بی سابقه است.