هنوزم شبِ شعر عظما بپاست

که در کُنجِ دوزخ ولایت بجاست

نشینند هر شب سرانِ نظام

ولاکن به نوبت به گِردِ امام

همی آفرین گوید آن کامگار

به هر یاوه گویی، به هر نابکار

غزل ها بخواند خمینی به ناز

درآید ز عظما صدایی چو غاز

گر آرد نسیمی ز طوسی خبر

تراود بزاقش ، بکوبد به سر

بخواند اگر شعرِ تر اکبری

ببیند جزایش ز دستِ تری

زمانی که نوبت به هاله رسد

شعاعی بتابد که عظما رَمَد

رییسی بنالد ز دیوانِ داد

ز پروازِ شومی که دادش به باد

به دلخواهِ عظما چو چرخد جهان

به مداح و طوسی نیاید زیان