خبرنامه گویا - احمد زیدآبادی در یادداشت زیر، با انتقاد از اظهارات محمدباقر قالیباف، می‌پرسد آیا مذاکره برای پایان دادن به جنگ است یا خرید وقت برای تجدید قوا و ادامه رویارویی؟ پرسشی بجا و مهم، اما آنچه در این یادداشت نادیده گرفته شده، مسئولیت جمهوری اسلامی در شکل‌گیری بحران کنونی است
مذاکره به عنوان تاکتیک جنگی یا ابزاری در خدمت صلح؟
احمد زیدآبادی
محمدباقر قالیباف رئیس مجلس برای چندمین بار تکرار کرده است که "ما هم می‌جنگیم و هم مذاکره می‌کنیم."
بله. بین جنگ و مذاکره منافاتی نیست به طوری که بشر مخیر به انتخاب یکی از بین آن دو باشد.
اما مقصود از مذاکره چیست؟ آیا مذاکره، ابزاری برای دستیابی به صلح و رفع خصومت است؟ یا اینکه تاکتیکی جهت فرصت‌آفرینی و خرید وقت برای تجهیز شدن به منظور آمادگی بیشتر برای ادامهٔ جنگ؟
اگر منظور مورد دوم است دیگر برساختِ دوگانهٔ جنگ و مذاکره امری عبث است چرا که در آن صورت مذاکره چیزی بیش از یک تاکتیک جنگی به حساب نمی‌آید.
اما اگر منظور از مذاکره پایان دادن به جنگ و دستیابی به صلح است، دوگانهٔ جنگ و صلح جایگزین منطقی‌تری برای دوگانهٔ جنگ و مذاکره است.
جنگ و صلح ولی بر خلاف جنگ و مذاکره با هم منافات دارند و قابل جمع نیستند، بنابراین، ناگزير باید بین آنها یکی را انتخاب کرد.
به نظرم اکنون کشور ما به نقطه‌ای رسیده است که بین جنگ و صلح ناگزیر است یکی را انتخاب کند.
آقای قالیباف به عنوان رئیس هیئت مذاکره‌کنندهٔ ایران موظف است در این باره با صراحت و شجاعت بیشتری با افکارعمومی روبرو شود.
مفهوم‌سازی واژه‌ها بر عهدهٔ آقای قالیباف و دیگر مقام‌هایی است که در این باره سخن می‌گویند.
واژه‌ها و اصطلاحات بدون مفهوم‌سازی همچون بادکنکی پر از باد هستند و بیشتر به کار سرگرمی می‌آیند تا رساندن پیامی و روشن کردن هدفی!
فضای سیاسی کشور ما از شدت حجم و انباشت واژه‌های مفهوم‌سازی نشده، چنان آماس کرده که همه گیج و منگ شده‌اند!
تصویری پربازدید از یک جانفدا
سخنگوی سپاه: درصدد رونمایی «پدر بمب‌ها» هستیم
