این روزها فرقه رجوی و برخی جریان‌های چپ، برای تخریب شاهزاده رضا پهلوی مدام از واژه‌هایی مثل «آلترناتیوسازی» و «چلبی‌سازی» استفاده می‌کنند.
اما یک سؤال ساده دارم:
مردم عراق کِی و کجا نام احمد چلبی را در خیابان‌ها فریاد زدند؟ کدام جوان عراقی برای او خون داد، زندان رفت و جانش را فدا کرد؟
چلبی در چارچوب مداخلات خارجی و تحولات پس از حمله نظامی آمریکا به عراق مطرح شد. اما ایران چه ربطی به عراق دارد؟!
مردم ایران ۴۷ سال است که برای رهایی از جمهوری اسلامی هزینه می‌دهند؛ زندان می‌روند، شکنجه می‌شوند و جان می‌بازند. در سال‌های اخیر نیز شاهد بازگشت پرقدرت هویت ملی ایرانیان بوده‌ایم؛ از نام کوروش و فردوسی تا تخت جمشید و نمادهای پرافتخار تاریخ ایران. در همین خیزش‌ها، نام شاهزاده رضا پهلوی نیز از زبان بخشی از مردم شنیده شده است.
این را دیگر چلبی‌سازی نمی‌گویند؛ این صدای بخشی از جامعه ایران است!
اگر شما هم مدعی آلترناتیو هستید، یک سؤال دیگر:
مردم ایران کِی نام مسعود رجوی را در خیابان‌ها فریاد زدند؟ کدام خیزش ملی، کدام اعتراض سراسری و کدام حرکت خودجوش مردمی، فرقه رجوی را به‌عنوان آلترناتیو خود معرفی کرد؟ جریان‌های چپ چطور؟ مردم کجا شما را صدا زدند؟
سال‌ها ادعای رهبری مبارزه داشتید، اما نتوانستید اعتماد عمومی را به دست آورید. حالا به‌جای پاسخ‌گویی به کارنامه خود، می‌خواهید صدای دیگران را با برچسب‌زنی خاموش کنید؟
مشروعیت سیاسی با بیانیه و کنفرانس و ادعای رهبری به دست نمی‌آید؛ باید در جامعه ریشه داشته باشد.
هیچ‌کس نمی‌گوید شاهزاده رضا پهلوی فراتر از نقد است؛ اما نمی‌توانید حمایت هوادارانش و صدای مردمی را که نام او را فریاد زده‌اند، انکار کنید و همه‌چیز را به پروژه آمریکا و انگلیس نسبت دهید.
به‌جای تخریب، یک بار صادقانه به این سؤال پاسخ دهید: چرا مردم شما را صدا نمی‌زنند؟
ایران عراق نیست. مبارزه مردم ایران پروژه اتاق‌های فکر خارجی نیست. تاریخ، هویت و شرایط سیاسی این دو کشور متفاوت است.
پس قیاس مع‌الفارق نکنید!
مردم ایران سیاهی‌لشکر هیچ سازمان و فرقه‌ای نیستند. قرار نیست برای خوشایند شما انتخاب و صدای خود را پنهان کنند.
اگر مدعی آلترناتیو هستید، به‌جای تخریب دیگران، درباره پایگاه اجتماعی و برنامه خود پاسخ‌گو باشید؛ نه اینکه حمایت بخشی از مردم از شاهزاده رضا پهلوی را با برچسب «چلبی‌سازی» توضیح دهید.
آینده ایران را مردم ایران تعیین می‌کنند، نه مدعیان همیشگی.
