خبرنامه گویا: این مقاله برای رعایت معیارهای تحریریه درباره حجم مطالب کوتاه شده است
***
با کدام وجدان می‌توان سیل خروشان ایرانیان را از گوشه‌وکنار جهان دید که با عشق، امید، شور و اشتیاق خود را به فرانکفورت رسانده‌اند و از دیدن چنین شکوهی به وجد نیامد؟
امروز فرانکفورت فقط یک شهر نبود؛ صحنه‌ای از حضور، همبستگی و صدای ایرانیانی بود که هزاران کیلومتر دور از وطن، هنوز قلبشان برای ایران می‌تپد. ایرانیانی که گرد هم آمدند تا حمایت و باور سیاسی خود را نسبت به شاهزاده رضا پهلوی، به‌عنوان چهره‌ای که او را نماینده امید و خواست سیاسی خود می‌دانند، به نمایش بگذارند.
اما حرف من با آن دسته از اپوزیسیون خارج از کشور است که ماه‌ها و سال‌هاست چشم بر واقعیت بسته‌اند؛ همان‌هایی که تجمع مونیخ را انکار کردند، تورنتو و واشنگتن را نادیده گرفتند و با تمسخر گفتند: این‌ها چه کسانی هستند؟ این‌ها در داخل ایران هیچ هواداری ندارند! این جمعیت‌ها واقعی نیستند!
امروز چه پاسخی دارید؟
این دیگر تصویر ساختگی نیست!
این دیگر عدد و رقم خیالی نیست!
این دیگر چیزی نیست که بتوانید با برچسب فیک، کپی یا سازمان‌دهی‌شده از کنارش عبور کنید!
هزاران ایرانی از کشورهای مختلف، با وجود فاصله‌ها و دشواری‌ها، خود را به فرانکفورت رسانده‌اند.
مردم ایران بی‌صدا نیستند. ایرانیان خارج از کشور هم بی‌هویت و بی‌ریشه نیستند. این حضورها نشان می‌دهد که بخش بزرگی از ایرانیان، با وجود تمام اختلاف‌نظرها، خواهان شنیده‌شدن صدای خود و داشتن آینده‌ای متفاوت برای سرزمینشان هستند.
از سوی دیگر، در روزهای گذشته شاهد تلاش‌ها و مخالفت‌هایی برای جلوگیری از برگزاری این گردهمایی‌ها، از جمله در بلژیک، بودیم. اما با وجود همه این موانع و مخالفت‌ها، ایرانیان آمدند؛ کنار هم ایستادند و صدای خود را به گوش جهانیان رساندند.
و در پایان، از همه کسانی که هنوز خود را در صف مخالفان این جریان می‌دانند، یک درخواست دارم:
مردانه و با شرافت سیاسی، واقعیت را بپذیرید؛ حتی اگر با انتخاب و نگاه سیاسی شما همسو نباشد.
قرار نیست همه یک عقیده داشته باشند. قرار نیست همه از یک چهره سیاسی حمایت کنند. اما دست‌کم نباید چشم بر حضور و صدای مردمی بست که با اراده خود به میدان آمده‌اند.
اگر در گذشته درباره گستردگی این حمایت‌ها تردید داشتید، امروز فرصت بازنگری است. اگر اشتباه قضاوت کردید، پذیرفتن اشتباه نه شکست است و نه ننگ؛ نشانه بلوغ و صداقت سیاسی است.
ایران متعلق به همه ایرانیان است؛ اما هیچ‌کس حق ندارد صدای بخشی از مردم را فقط به این دلیل که با باورهایش همسو نیست، انکار کند.
امروز من از دیدن این شکوه، از دیدن این همه عشق به ایران، از دیدن پرچم شیر و خورشید و از دیدن هم‌وطنانی که با چشمانی پر از امید در کنار یکدیگر ایستاده‌اند، قلبم لبریز از غرور و اشک شوق است.
درود بر ایران!
درود بر ملت بزرگ ایران!
و درود بر تمام ایرانیانی که دور از وطن، اما با قلبی که برای وطن می‌تپد، صدای ایران را زنده نگه داشته‌اند.
ایران هنوز زنده است؛ در قلب تک‌تک ما. پاینده ایران. درود بر شاهزاده رضا پهلوی.
