فوری از عالم غیب: مسعود رجوی به جایزه شاهزاده اعتراض کرد، پستچی هم استعفا داد!
طنز سیاسی | امیر جاوید، فعال سیاسی از ترکیه
آقا، یکی این تلفن رو از برق بکشه! یکی این دستگاه فاکس رو خاموش کنه! یکی هم به اداره مخابرات خبر بده که ظاهراً از سال‌ها پیش یک خط تلفن به عالم غیب وصل شده که هر وقت اسم شاهزاده رضا پهلوی به میان می‌آد، زنگش به صدا درمی‌آد!
هنوز صدای تشویق ایرانیان در فرانکفورت تمام نشده بود و شاهزاده رضا پهلوی تازه جایزه آزادی را دریافت کرده بود که ناگهان دستگاه بیانیه‌سازی سازمان مجاهدین خلق شروع کرد به لرزیدن! چراغ قرمز روشن شد، آژیر خطر به صدا درآمد و از بلندگوی تشکیلات صدایی پیچید: توجه! توجه! رهبر عقیدتی از مرکز فرماندهی غیبستان پیام فوری دارد!
یکی از اعضا پرسید: ببخشید، خود برادر مسعود کجاست؟
مسئول تشکیلات جواب داد: خفه شو برادر! این سؤال انحرافیه! وظیفه ما خوندن بیانیه‌ست، نه پیدا کردن صادرکننده اون!
خلاصه، روز ۱۶ آبان ۱۴۰۵، بیانیه‌ای به نام مسعود رجوی منتشر شد که آدم با خواندنش نمی‌دونه بخنده، گریه کنه یا زنگ بزنه اورژانس سیاسی!
آخه مسعود جان، قربون اون قیافه قدیمی‌ات برم! شاهزاده توی فرانکفورت جایزه آزادی گرفته، شما چرا چنان به هم ریختی که انگار جایزه رو از جیب کت خودت کشیدن بیرون؟
برادر من! مگه قرار بود جایزه رو بدن به شما؟ اصلاً اگه قرار بود بدن، پستچی بدبخت کجا باید تحویلش می‌داد؟ روی پاکت می‌نوشتن: جناب مسعود رجوی، نشانی نامعلوم، طبقه زیرزمین تاریخ، پلاک مفقود، زنگ خراب، لطفاً بیانیه را زیر در بیندازید!
حالا بشنوید از محتوای بیانیه!
حضرت مسعود یک‌دفعه ژاندارک، گالیله، قرون وسطا، هیتلر، صلیب شکسته و حضرت ابراهیم رو همه با هم ریخته توی یک قابلمه سیاسی! فقط مونده بود ناپلئون با اسبش از راه برسه و کریستف کلمب هم اعلام کنه که آدرس مخفیگاه مسعود رو کشف کرده!
آخه مرد حسابی! شاهزاده رفته جایزه بگیره، شما چرا یک‌دفعه رفتی سراغ جنگ جهانی دوم؟ مگه توی فرانکفورت هیتلر زنده شده بود؟ مگه گالیله رو آورده بودن دادگاه؟ مگه ژاندارک مسئول پذیرایی مراسم بود؟
یکی به این برادر بگه اینجا مراسم اهدای جایزه بوده، نه امتحان تاریخ کلاس هشتم!
بعد هم نوشته که دست ما به شیخ و شاه آلوده نمی‌شه!
به‌به! چه دست‌های تمیزی! آدم دلش می‌خواد از این دست‌ها عکس بگیره و روی بسته‌های پودر لباس‌شویی چاپ کنه!
مسعود جان، شما که این‌قدر به پاکیزگی دست‌ها حساس شدی، بد نیست یک بار هم ماجرای همکاری و استقرار تشکیلاتت در عراق زمان صدام حسین رو توضیح بدی. اون موقع دست‌ها توی جیب بود یا دستکش بهداشتی پوشیده بودین؟
بعد هم رسیدیم به شاهکار بزرگ بیانیه: اتوبوس مجانی!
مسعود خان نوشته شاهزاده می‌خواد سوار اتوبوس مجانی استبداد بشه!
آقا جان، شما که این‌قدر از اتوبوس حرف می‌زنی، اول بگو خودت کدوم ایستگاه پیاده شدی؟ مردم سال‌هاست منتظرن راننده رو ببینن، اما نه راننده معلومه، نه اتوبوس، نه حتی پارکینگ!
انگار تشکیلات شما یک شرکت مسافربری عجیب‌وغریبه؛ بلیت‌فروش داره، بلندگو داره، مسئول شعار داره، ولی راننده‌اش سال‌هاست مرخصی رفته و هیچ‌کس هم نمی‌دونه کجاست!
از اون خنده‌دارتر، مسعود از شعار جاوید شاه هم عصبانی شده!
ای بابا! مسعود جان، مردم خودشون شعار می‌دن، شما چرا حرص می‌خوری؟ نکنه انتظار داشتی مردم توی فرانکفورت فریاد بزنن: مسعود کجایی؟ دقیقاً کجایی؟ یک لوکیشن بفرست، فدایی داری!
تصورش رو بکنید، هزاران نفر توی خیابون ایستادن و یک‌صدا فریاد می‌زنن: برادر مسعود، اینترنتت وصله؟ دوربینت خرابه؟ رمز وای‌فای رو یادت رفته؟!
برادر مسعود! مشکل شما اینه که ظاهراً فکر می‌کنی سیاست هم مثل جلسه‌های تشکیلاتیه که یکی از بالا دستور بده و بقیه موظف باشن کف بزنن! ولی بیرون از اون اتاق‌ها، مردم نه برای شعار دادن اجازه می‌گیرن، نه برای انتخاب کردن رهبر آینده‌شون منتظر بخشنامه می‌مونن.
تازه، در آخر بیانیه هم حضرت ابراهیم رو وارد میدان کرده و آیه قرآن آورده!
مسعود جان! این دیگه شاهکار بود. شما بیانیه رو با ژاندارک شروع کردی، با هیتلر ادامه دادی و با حضرت ابراهیم تموم کردی! اگه دو خط دیگه می‌نوشتی، احتمالاً حضرت نوح هم با کشتی از راه می‌رسید و می‌پرسید: آقای رجوی، شما مسافر ما هستی یا هنوز منتظری آب‌ها کنار برن؟
اصلاً پیشنهاد می‌کنم از این به بعد بیانیه‌های مسعود رو به‌جای بخش سیاسی، توی بخش معماهای حل‌نشده منتشر کنن. چون بزرگ‌ترین معمای این بیانیه‌ها نه ژاندارکه، نه گالیله، نه سلطنت؛ فقط یک سؤاله: نویسنده محترم کجاست؟
و اما مسعود خان، یک حرف دوستانه!
شاهزاده رضا پهلوی در فرانکفورت جلوی دوربین‌ها ظاهر می‌شه، جایزه دریافت می‌کنه، سخنرانی می‌کنه و مردم می‌تونن چهره‌اش رو ببینن و حرف‌هاش رو بشنون. شما هم اگر واقعاً می‌خوای با ایشون رقابت سیاسی کنی، دست‌کم یک بار جلوی دوربین ظاهر شو!
البته لازم نیست سخنرانی کنی. فقط یک روزنامه امروز دستت بگیر و بگو: سلام، من مسعودم، هنوز هستم!
قول می‌دیم حتی ازت نپرسیم این همه سال کجا بودی!
راستی مسعود جان، این رو هم بدون که با هر بیانیه‌ای که علیه شاهزاده منتشر می‌شه، جایزه فرانکفورت از دستش پس گرفته نمی‌شه. بنابراین بهتره این‌قدر خودت رو اذیت نکنی!
و در پایان، پیشنهاد می‌کنم برای مسعود رجوی هم یک جایزه جهانی در نظر بگیرن: جایزه طلایی طولانی‌ترین قایم‌باشک سیاسی تاریخ، همراه با یک چراغ‌قوه، یک دستگاه موقعیت‌یاب، یک بسته باتری اضافه و یک بلیت یک‌طرفه بازگشت به دنیای واقعی!
فقط یک خواهش داریم: اگه برنده شدی، این دفعه خودت برای گرفتن جایزه بیا؛ چون پستچی هم دیگه از پیدا کردنت استعفا داده!
امیر جاوید، فعال سیاسی از ترکیه
رضا پهلوی؛ دموکرات‌منش و رهبری ملی، حنیف حیدرنژاد
