دو سال از فرو افتادن مردی در پای پل حافظ گذشت. مردی بلندقامت و زیبا که «بیماری جنون وطن داشت و یک وطن طلبکار از زندگی».
مردی با معصومیت یک کودک. رهگذرانی چند بر بالای جنازه مردی که فرو افتاده بود اندک مکثی کردند، آهی کشیدند و گذشتند.
زنی با موهای آشفته بر کنار جنازه زانو زد و بر جوانی او گریست.
کسی از آن میان گفت: «حتماً بیکار و مستأصل بود، مانند هزاران جوان سیرشده از زندگی که در خیابان‌ها می‌چرخند، عصیان‌زده، سرخورده!»
هر کس سخنی گفت. در مورد مردی که هنوز مرگ نتوانسته بود ملاحت و زیبایی او را در تاریکی خود فرو کشد. چرا که پیوسته قناری کوچکی در گلویش عاشقانه می‌خواند.
مردی که جای زخم‌های شلاق بر کف پایش بود و بر مچ دستانش دو زخم عمیق دستبند قپانی.
مردی که تمامی تنش درد سال‌ها زندان و شکنجه را پیوسته با خود داشت.
هیچ‌کس او را نشناخت.
روح شاعری که سال‌ها قبل او نیز به درد درگذشته بود، بر بالای پیکر لهیده‌شده او ایستاده و با اندوه خواند:
... «ترا، ای روح سرگردان! کسی نشناخت
آری ترا، ای گریه‌ی پوشیده در خنده
و آرامش آبستن توفان!
کسی نشناخت
ترا...
ای طالع و نام تو ناهمخوان! کسی نشناخت
روزی که می‌خواندی: مخور می، محتسب تیز است
لحن نوایت را در آن سامان، کسی نشناخت
وقتی که می‌کندند از تن پوستت را نیز
گویا ترا ز آن پوستین‌پوشان، کسی نشناخت
...هرکس رسید از عشق ورزیدن به انسان گفت
امّا ترا، ای عاشق انسان! کسی نشناخت.»
حسین منزوی؛ بخش‌هایی از غزل با مطلع «شاعر، تو را زین خیل بی‌دردان، کسی نشناخت».
آن روز کسی جنازه مردی را که در پای پل حافظ افتاده بود و روحش چرخ‌زنان در ره خلوتگه خورشید بود نشناخت.
حال دو سال از فرو افتادن آن جان شیفته می‌گذرد. دو سالی که هزاران جوان که آنها نیز عاشق بودند، جنون وطن داشتند، آوای او را شنیدند، به عشق وطن پای در میدان نهادند. میدانی که قتلگاهشان گردید. جوانانی که مانند برگ‌های خزانی، برگبار سرکوبگران حکومتی بر زمین غلطیدند. جان‌های جوان و آرزومندی که تنها یک زندگی ساده را طلب می‌کردند و آزادی را فریاد می‌زدند.
چونان کیانوش سنجری که عاشق وطن بودند و زندگی یک وطن بدهکار آنها! طلبی که سرانجام وصول خواهد شد، هرچند به بهای گران.
در دومین سالگرد مرگ غریبانه کیانوش سنجری، یادش گرامی باد.
ابوالفضل محققی
