
نهال کوچکت قد میکشد در باغ
قایق چوبی دستسازت همچنان میرود بر دریا
در چنین روزی نشست بر قلب کوچکت دو گلوله سربی
بر قلب کوچکی که
در جستوجوی خدای رنگینکمان خویش بود.
با سؤالی ساده:
پس کدامین هنگام
شادی فرا خواهد رسید؟
در کدامین هنگام رنگینکمانت را بر آسمان تیره خواهی گشود؟
و بشارت باران خواهی داد؟
کدامین هنگام نهال کوچک من
که در باغچه کاشتم
بیهراس از شحنهگان
گل خواهد داد؟
مادری به درد مینالد:
کودکم
هنوز در این سرزمین
«پای هر فصل گلافشانش زمهریریست»
هنوز
«گرمرو آزادگانش در بند، روسپینامردمانش در کارند»
هنوز اذان صبحش خبر از سربهدار شدن آزادگان میدهد...
و
سپیدهدمانش آغشته با خون گلگونکفنان است.
هنوز یوزپلنگان مغرور این سرزمین
پنجه بر صخرهها میکشند.
بر بلندای کوههای سرکش ایرانزمین میایستند،
با حنجرههای زخمی خود سرود آزادی میخوانند.
پدران و مادران خمیدهپشت در میان کیسههای سیاه بهدنبال پیکر فرزندان خویشند.
هیچچیز پایان نیافته است.
اما! اما!
شب را نهایتی است.
نهالت ریشه انداخته! گل خواهد داد.
قایق کوچکت از این موجهای خونآلود، از این گردابها بهسلامت خواهد گذشت.
دریانوردان قصه ترا که چنین بیرحمانه به گلولهات بستند، ساحل به ساحل خواهند گفت.
خدای رنگینکمانت چتر زیبای خود را بر آسمان تیره ایران خواهد گشود.
شمیم گلهای شکفته نهالت سرتاسر این سرزمین را عطرآگین خواهد ساخت.
آن روز
تو ناخدای کوچک! سرودخوان، با دهانی که همیشه بر خنده گشوده بود، قایقت را بر ساحل خواهی راند.
مژده پایان ایام غم خواهی داد.
مژده رهایی از ستم اهریمنان را.
چاووشیخوان آزادی
جاویدنام کوچک این سرزمین، کیان پیرفلک، یادت گرامی باد.
ابوالفضل محققی


















