ایران اینترنشنال - استقرار نیروهای بیشتر در منطقه، توان واشینگتن را برای اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی بالا میبرد، اما به تنهایی نشاندهنده تصمیم حمله نیست. پرسش اصلی این است که دولت دونالد ترامپ از این آرایش برای آمادهسازی عملیات استفاده میکند یا آن را اهرمی برای فشار بر تهران نگه میدارد؟
باراک راوید، خبرنگار اکسیوس و شبکه ۱۲ اسرائیل در واشینگتن، در تحلیلی در وبسایت این شبکه، به تحرکات نظامی آمریکا، توان موشکی جمهوری اسلامی و احتمال ازسرگیری جنگ پرداخت.
محور تحلیل او این است که واشینگتن همزمان با روی میز نگه داشتن گزینه نظامی، هنوز درباره حمله یا ادامه مسیر دیپلماسی، تصمیم قطعی نگرفته است.
ترامپ گفته است اگر ایران یا حوثیهای مورد حمایت تهران اقدام تازهای علیه آمریکا نکنند، ممکن است حمله به ایران را به تعویق بیندازد.
عربستان سعودی و ترکیه نیز خواستار خودداری از ازسرگیری جنگ شدهاند.
در مقابل، مقامهای اسرائیلی همچنان واشینگتن را به بررسی حملات تازه ترغیب میکنند.
فشار نظامی، بدون تصمیم قطعی
راوید آرایش نظامی آمریکا را در کنار گزینههای سیاسی پیش روی ترامپ قرار داده است.
ادامه محاصره و فشار اقتصادی، همراه با حفظ آمادگی نظامی، به واشینگتن امکان میدهد بدون آغاز فوری عملیات، تهران را برای پذیرش خواستههایش تحت فشار بگذارد: «این برداشت از همزمانی تهدید نظامی و ادامه میانجیگری به دست میآید؛ نه از اعلام تصمیمی قطعی برای حمله.»
یکی از محدودیتهای چنین تصمیمی، توان جمهوری اسلامی برای پاسخگویی است.
مقامهای آمریکایی برآورد کردهاند حکومت ایران بین هزار و ۵۰۰ تا دو هزار و ۵۰۰ موشک در اختیار دارد، هرچند گفتهاند اطمینانشان به این رقم پایین است.
بلومبرگ نیز به نقل از یک ارزیابی اطلاعاتی غربی گزارش داده است جمهوری اسلامی ماهانه حدود ۵۰ موشک بالستیک تولید میکند؛ حدود نیمی از ظرفیت پیش از جنگ.
آرایش ناوها در محاسبات واشینگتن
در چارچوب همین آمادگی نظامی، گروه رزمی ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» وارد حوزه عملیاتی سنتکام شده است.
با پیوستن روزولت به دو ناو دیگر، یعنی ناوهای هواپیمابر «یواساس جورج اچ. دبلیو. بوش» و «یواساس جورج واشینگتن»، سه گروه رزمی ناوهای هواپیمابر آمریکا در منطقه حضور دارند.
قرار بود روزولت جایگزین یکی از ناوهای مستقر شود، اما مقامهای آمریکایی گفتهاند هر سه گروه ممکن است در منطقه بمانند.
این آرایش توان عملیاتی واشینگتن را افزایش میدهد و تهدید نظامی را معتبرتر میکند؛ اما به تنهایی ثابت نمیکند که حمله نزدیک است.
در تحلیل راوید، ناوها بخشی از اهرم فشارند و تصمیم نهایی همچنان به محاسبات سیاسی ترامپ، نتیجه تماسهای دیپلماتیک و هزینه احتمالی پاسخ تهران بستگی دارد.



















