ایندیپندنت فارسی - در حالی که برخی استادان دانشگاه و اعضای جامعه مهندسان وضعیت برج میلاد تهران را «خطرناک» توصیف کرده و گفتهاند که ابزارهای کنترل و پایش برج از بین رفته، شهرداری تهران به هشدارهای متخصصان اعتنا نمیکند و شرکت پیمانکار نیز مدعی است که حتی زلزله هم نمیتواند این برج را فروبریزد.
هشدارها درباره برج میلاد تهران از همان ماههای نخست بهرهبرداری از این برج آغاز شد. مدیران شهری تهران مدعی بودند که تیمی متشکل از متخصصان شهرسازی، مطالعات تلویزیون، مخابرات، راه و ساختمان، معماری، هواشناسی، مطالعات ترافیک و ژئوتکنیک پس از بررسی و مطالعه ۲۱ نقطه تهران برای جانمایی، محل کنونی برج میلاد را انتخاب کردهاند.
بهتازگی نیز عباس زرکوب، مدیرعامل سابق شرکت یادمان سازه، بهروز گتمیری، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران و محمدرضا اسلامی، استاد دانشگاه ایالتی پلیتکنیک کالیفرنیا، در نامهای به علیرضا زاکانی، شهردار تهران، و مهدی چمران، رئیس شورای شهر، هشدار دادهاند که در جریان بازدید از برج میلاد «نشانهای از پایش سلامت این برج با ابزارهای دقیقی که سالها پیش در جریان ساخت آن تعبیه شده بود، ندیدهاند».
مطالب بیشتر در سایت ایندیپندنت فارسی
در این نامه آمده است: «برج میلاد شبیه انسانی است که مدتها است به چکآپ پزشکی نرفته و هر لحظه محتمل است بهواسطه فشار خون، قند خون یا امور قابل پیشگیری دیگر دچار مشکل شود.»
نامه هشدارآمیز این سه متخصص شهری از این حقیقت پرده برمیدارد که بهرغم وضعیت خطرناک و حساس برج میلاد، شهرداری تهران پایش سلامت این برج را نیز به دلایلی نامعلوم متوقف کرده است.
نویسندگان نامه به شهردار و رئیس شورای شهر تهران تاکید کردهاند که جامعه مهندسان باید در جریان پایش سلامت برج میلاد قرار بگیرند. آنها همچنین آمادگی خود را برای همکاری در این زمینه اعلام کرده و گفتهاند که طی یک سال گذشته پیگیری کردهاند تا شهرداری تهران با این بخش از مسائل برج میلاد با دانش بینالمللی و بهشکل فنی برخورد کنند، اما تا امروز واکنشی از شهرداری دریافت نکردهاند؛ «حتی یک تماس تلفنی».
شرکت پیمانکار برج میلاد ادعا میکند که برج وضعیت پایدار دارد و حتی زلزله هم نمیتواند آن را تخریب کند. بهرغم این ادعا، عباس زرکوب، به روزنامه هممیهن گفت: «در زمان ساخت این برج، تمهیداتی برای پایش سلامت آن در نظر گرفته شد؛ از جمله تعدادی سنسور، پیلار و سایر تجهیزات پایش برای کنترل رفتار خاک و سازه اما سال گذشته که با مسئولان این برج جلسهای داشتیم از این تجهیزات خبری نبود. علاوه بر این، در زمان ساخت برج، دستگاه زلزلهنگار تعبیه شده بود اما سال گذشته، از این دستگاه هم خبری نبود و گفتند ما خبری از آن نداریم.»
او با بیان اینکه شرکت یادمانسازه با هدف مدیریت پروژه برج میلاد تاسیس شد، گفت که حالا این شرکت منحل شده، اسناد و اطلاعات آن در دسترس نیست و کسی نمیداند اطلاعات مربوط به پایش سلامت برج در آن بازه زمانی کجا است.
زرکوب در ادامه افزود: «ما برای جانمایی، زلزله و مخابرات، مطالعات جامع و اسناد زیادی داشتیم اما آن اسناد حالا اصلا وجود ندارند و اگر بخواهند تنشهای مجاز فونداسیون را اندازهگیری کنند، مرجعی برای مقایسه وجود ندارد.»
مدیرعامل سابق سازمان یادمانسازه گفت که مسئولان برج اظهار کردهاند که از وجود هفت سنسور برای پایش سلامت در برج میلاد اطلاع دارند، در حالی که این مجموعه به بیش از ۱۰۰ سنسور نیاز دارد.
بهروز نوری خواجوی، رئیس هیئت مدیره شرکت «بلندپایه» که طراحی و اجرای برج میلاد را برعهده داشت، ادعا میکند که «استدلالهای مطرحشده درباره سلامت این برج معتبر نیست و نباید نگران آن بود». او با بیان اینکه کنترل و پایش برج را هم باید مجری آن برعهده بگیرد، مدعی است که برج میلاد نه میافتد، نه کج میشود و نه بر اثر زلزله فرومیریزد. این در حالی است که فریبرز ناطق الهی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله، پیشتر هشدار داده بود که برج میلاد روی گسل شهرک غرب بنا شده است و خطر واژگونی آن در اثر زلزله وجود دارد.
ایده ساخت برج میلاد تهران به دهه ۱۳۷۰ بازمیگردد. مسئولان شهری تهران با این هدف که نماد پایتخت را از برج آزادی (شهیاد) که قبل از انقلاب اسلامی ساخته شده بود، تغییر دهند، در دی ماه ۱۳۷۶ کلنگ ساخت این برج را به زمین زدند. عملیات ساخت این برج بیش از ۱۱ سال طول کشید و از سال ۱۳۸۰ به مناسبت صدمین سال تولد روحالله خمینی، با پیشنهاد شورای شهر تهران، به نام «میلاد» خوانده شد.
برج میلاد تهران در شمال غرب پایتخت و در مساحتی حدود ۷۵ هکتار روی تپهای در شمال محله کوی نصر (گیشا) تهران قرار دارد و جزو منطقه ۲ شهرداری تهران است. این برج از شمال به بزرگراه همت، از جنوب به بزرگراه حکیم، از شرق به بزرگراه چمران و از غرب به بزرگراه شیخ فضلالله میرسد.
![bean.jpg](https://news.gooya.com/2024/08/19/bean.jpg)
مستر بین از خطر از دست دادن آزادی بیان می گوید