اما این که چرا به خیابون اومدن مردم توو گوشه کنار و هر چهار طرف شهر مهم ه، از این جهت ه که سال ۸۸ ما که همه جای شهر به خیابون می اومدیم، این ها به اندازه ی کافی سگ هار واسه دریدن ماها نداشتن، نتیجه این می شد که وقتی بچه ها یه طرف شهر بیرون می اومدن، سگ های رادان مجبور بودن به اون طرف شهر نقل مکان کنن، طرف دیگه نیرو واسه سرکوب نمی موند.

این بدبختا اینجوری این قدر این طرف اون طرف کشیده شدن که جاهای مختلف شون جر خورد و از نفس افتادن. حالا اگه جمعیت نمیخواد پایگاهی کلانتری یی پادگانی ساختمون مجلس یا حتی تشکیلات پاستور رو فتح کنه این خیابون اومدن به خودی خودش می تونه جون خیلی از بچه ها رو از خطر نجات بده.

البته این چیزا به من که خارج نشین هستم مربوط نیست خاصه این که بچه های نیروی دلتا اومدن توو مرز صف کشیدن، ببینیم پرزیدنت میره توو اتاق وضعیت کاخ سفید یا نه.

البته این بار پرزیدنت و نخست وزیر نتانیاهو باید یخرده بترسن، چون حاج عبدالکریم سروش هم به صف نفرین کنندگان و توو سر و سینه زنندگان و دعای خیر کنندگان برای مادورو و مردم مستضعف ونزوئلا پیوسته و تا اونجا که من می دونم نفرین اصلاح طلبانه متفاوت از نفرین آخوندی ه، و ممکنه دامن ترامپ و نتانیاهو رو بگیره که ما منتظر می مونیم اثرات آه و ناله ی دکتر رو ببینیم فقط یه توصیه به ایشون دارم و اون این که قربون شکل و عینک آخوندیِ گِردِت برم! قبل از ایراد بیانات ات یه آب ولرمی چیزی توو گلوت بچرخون با این خلط غلیظ را خرت و خرت بالا کشیدن و قورت دادن حال ما رو و ایضا خداوند عالمیان رو به هم زدی!