فرزانه روستایی

جنبشی که امروز در کف خیابان ها جریان دارد باید بتواند معادلات کشور را حتما تغییر دهد. امروز یک فراخوان برای اعتراض در روزهای پنجشنبه و جمعه داریم و نیز فراخوان احزاب کرد، به علاوه اعتصاب بازار تبریز همه در جنبش مردم ایران نقش بازی و تولید می کنند . شمار شهرها و مراکز جنبش در حدی است که از هم اکنون می شود گفت که این یک جنبش ملی است و پایان نمی گیرد زیرا ریشه های اقتصادی دردناک و نیز انگیزه های قوی سیاسی دارد.

موسسه بین الملل ارزیابی ریسک سیاسی و اقتصادی طی مطالعه ای به این نتیجه رسیده است که این ناآرامی ها مقطعی نیست و ادامه دار است. احمد علوی به نقل از این گزارش می نویسد سقوط فوری سیستم غیر محتمل است اما فرسایش جدی است و زمینه ساز شکنندگی نظام و افزایش هزینه سرکوب می گردد.

ارزیابی دیگر موسسه بین الملل ارزیابی ریسک سیاسی و اقتصادی این است که احتمال فروکش جنبش کم است، امتیازهای کوچکی که به مردم داده می شود تاثیر گذار نیست و دولت توانایی پرداخت هزینه های سرکوب یا مدیریت اقتصاد در شرایط فوق بحرانی را ندارد. در ضمن اقشار مختلف و اصناف و نیز طیف های مختلف از سراسر کشور دارند بتدریج به جنبش مردم اضافه می شوند.

با این حال نباید انتظار داشت که همه چیز بر وفق مراد ادامه یابد. چنین جنبش و قیامی هرچند هزینه های زیادی را برای ج ا ایجاد می کند ، اما فشار سیاسی و شعار یا انتشار نفرت علیه حاکمان، زمانی می تواند ثمر بخش باشد که این سیستم را به فرسایش خیلی جدی مبتلا کند و به زانو درآورد. به عبارتی اگر جنبش دیر به اهداف خود رسید یا نرسید، فقط باید به این فکر کنیم که فشار کافی نبوده است و شمار فراخوان ها و اعتصاب اصناف باید بقدری زیاد شود که سیستم از کار بیفتد تا تسلیم شود و امور را به مردم واگذار کند.

راستی انرژی هسته ای و غنی سازی چه شد؟ به کجا رفت؟ پس چرا کسی دیگر از فوردو و نطنز و مرکز هسته ای اصفهان نمی نویسد؟ آیا جز این است که همه آنها سراب بودند و کشور را بر باد رویاهای سپاهیان و نظامیان بی سواد و ماقایای حاکم دادند. چاره ای نیست. از هر کجا جلوی خسارت گرفته شود سود ملت از همان جا آغاز می شود. امیدوار باشیم که جنبش مردم ایران زودتر به نتیجه برسد و سپس این میلیاردها دلار تاسیسات را تبدیل به موزه بلاهت های تاریخی حاکمان اسلامی ایران تبدیل می کنیم.