فرزانه روستایی

سایه قیام مردم علیه جمهوری اسلامی و انتطار ۹۰ میلیون ایرانی برای در آغوش کشیدن شاهد زیبای سرنگونی این رژیم حتی از خبر آتش بس سنگین تر و نافذ تر است. جنگ شروع شد زیرا این رژیم هر آنچه را داشتیم خرج امروز کرده بود که اگر در معرض خطر فروپاشی قرار گرفت همه چیز را به خاک و خون بکشد تا سرپا بماند. مذاکراتی که قرار است در پاکستان آغاز شود بشدت تابع این معادله است که هر آنچه مورد توافق قرار گیرد و هر بده بستانی صورت بپذیرد،‌ هنوز سقوط جمهوری اسلامی از توقف جنگ مهمتر است و البته برگزاری انتخابات آزاد و سراسری.

جمهوری اسلامی برای مذاکرات حساسی که پیرو توافق آتش بس قرار است شروع شود با معضلات لاینحل ذیل مواجه است. به همین دلیل بیشتر ترجیح می دهد تا آخرین نفس مقاومت کند نه اینکه کوتاه بیاید و امتیاز مبادله کند.

۱- عمیق تر شدن بحران دوگانگی حاکمیت در ایران و اینکه دولت پزشکیان و سرداران سپاه در دو دنیای متفاوت سیر می کنند بزرگترین معضل مذاکرات است. سپاه خواهان ادامه جنگ به هر قیمت و با هر عواقبی هستند. دولت پزشکیان به این فکر می کند که پرداخت حقوق به کارکنان دولت تقریبا غیر ممکن و کشور عملا غیر قابل اداره شده است. این ماجرا از آنجا شروع شد که از روز اول قرار بود مسعود پزشکیان نقش تابلو دیوار را بازی کند نه هیج نقش دیگری را.

۲- مجموع جمهوری اسلامی هنوز شکست در همه جبهه ها را نپذیرفته است و احتمالا هرگز نخواهد پذیرفت.

۳- اساسا دیپلماسی از نگاه ج ا وقت کشی و کش دادن مذاکرات است با این امید که طرف مقابل خسته و درمانده شود و کوتاه بیاید.

۴- سپاه و شورای فرماندهی اش فکر می کنند می شود در مذاکرات یک چیز گفت و در عمل کار دیگری کرد، می شود پای توافقی را امضا کرد اما برعکس آن را برای مردم نقل کرد، و اینکه خدعه کردن و صادق نبودن اساس تفکر یک نظام آخوندی است.

۵- جمهوری اسلامی یعنی سپاه. سپاه نیز یعنی یک شبکه چند صد میلیارد دلاری متشکل از هزاران شرکت تو در تو در ایران و خارج از کشور با هیات مدیره هایی اکثرا سپاهی که همه چیز از خاویار تا پهپاد انتحاری معامله می کنند و حد و مرزی برای درآمدزایی ندارند. تا حدی که حتی تجارت مواد مخدر از ایران تا لبنان و ونزوئلا نیز به نوعی یک کار اقتصادی محسوب می شود.