...با وضعی که ما پیش می رویم سال های دیگری هم خواهد گذشت و این حکومت بر سر ما سوار خواهد بود. ما که نمی خواهیم الکی خوش باشیم. به موهومات دل ببندیم و به غیرممکن ها دل خوش باشیم. من خلبان هستم و برای من هر کاری طبق یک چک لیست مشخص، طبق یک دستور العمل مشخص، با روندی مشخص پیش می رود. من می دانم یک هواپیما پرواز نخواهد کرد و سالم به مقصد نخواهد رسید اگر طبق انجام دقیق این دستورالعمل ها کار پرواز را پیش نبرم. من نمی توانم انتظار داشته باشم هواپیما اگر از دستور العمل یک شروع کنم دستورالعمل دو و سه را انجام ندهم، جای دستورالعمل چهار یک دستورالعمل دلبخواه قرار بدهم، جای دستور العمل شش و هشت را عوض کنم، پرواز کند و به جایی برسد. خودم را که مسخره نکرده ام. می خواهم هواپیما را پرواز دهم. این طریقه ای که ما می خواهیم حکومت بهتری داشته باشیم و از شرّ حکومت بدکاری خلاص شویم، ما را به ترکستان می رساند. زاهدی مهمان پادشاهی بود. چون به طعام بنشستند، کمتر از آن خورد که ارادتِ او بود و چون به نماز برخاستند، بیش از آن کرد که عادت او، تا ظنِّ صَلاحیت در حق او زیادت کنند.
ترسم نرسی به کعبه، ای اعرابی
کاین ره که تو می‌روی به ترکستان است

چون به خانه ی خویش آمد، سفره خواست تا غذایی بخورد و تناولی کند. پسری صاحبِ فراست داشت. گفت: ای پدر! در مجلس سلطان طعام نخوردی؟ گفت: در مقابل ایشان چیزی نخوردم که به کار آید و مرا زاهد و پارسا ببینند. گفت: نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید.
ای هنرها گرفته بر کفِ دست
عیب ها بر گرفته زیرِ بغل
تا چه خواهی خریدن ای مغرور
روزِ درماندگی به سیمِ دغل...